Schoonheid die schuurt, wanneer taal het tempo inhaalt

De wonderen is voor mij een boek met twee gezichten. Het is mijn minst favoriete verhaal van Olyslaegers, en tegelijk misschien wel het boek waarin zijn schrijftalent het meest onmiskenbaar schittert.

We belanden in Antwerpen aan het einde van de negentiende eeuw. Amandine - dochter van een welgestelde bankiersfamilie - kijkt terug op haar jeugd, haar band met haar broer Ambrose en haar plaats in een wereld die vrouwen liefst klein houdt. In die achtergrond verweeft Olyslaegers thema’s als vrouwenrechten, hekserij en Congo, zorgvuldig en ambitieus.

Toch kabbelde het verhaal voor mij te veel. Ik miste vaart, richting, een gevoel van samenhang. De vele thema’s bleven soms naast elkaar liggen in plaats van elkaar te dragen. En precies omdat het verhaal me minder meesleepte, begon ik steeds scherper te letten op de zinnen zelf. Alsof ik loskwam van het verhaal en rechtstreeks naar de taal keek.

Na Wil en Wildevrouw wist ik al wat Olyslaegers kan, maar hier leek hij soms bewust elke zin te polijsten tot ze glansde. Dat is bewonderenswaardig… en tegelijk ook wat het boek voor mij uit balans bracht. Schoonheid kreeg voorrang op houvast.

Geen zes, maar ook geen acht. Een zachte, weloverwogen zeven voelt juist. Al laat Hebban dat helaas niet toe. ;)

Kortom: een prachtig geschreven roman die door zijn literaire rijkdom wat tempo en stevigheid verliest. Niettemin een waardevol boek van een groots Belgisch schrijver, vooral voor wie graag leest met aandacht voor taal.