Een thriller met een geurtje.

Looklucht is het thrillerdebuut van Merho, een naam die voor velen onlosmakelijk verbonden is met De Kiekeboes. Achter deze schuilnaam schuilt dus een vertrouwde stem, maar wel eentje die hier een andere toon aanslaat. Minder luchtig. Donkerder. En duidelijk gedreven door een oude droom: ooit een echte thriller schrijven.

Het verhaal volgt Webra, een succesvol auteur die leeft op het hoogtepunt van zijn carrière: zijn boek wordt verfilmd. Maar wat een bekroning moest zijn, verandert al snel in een bron van frustratie wanneer de regisseur zijn eigen visie doordrukt. De spanning tussen schrijver en filmmaker loopt hoog op tot de regisseur plots sterft. En alle sporen richting Webra leiden.
Wat volgt is een kat-en-muisspel waarin Webra, net als in zijn eigen romans, op zoek moet naar de waarheid. En vooral: naar de echte dader.

Met dit uitgangspunt leest Looklucht als een echte pageturner. De vaart zit er vanaf de eerste pagina goed in en Merho weet de lezer alert te houden. Tussendoor krijgen we nog een tweede verhaallijn voorgeschoteld: het conclaaf van 2099. Een opvallend intermezzo dat verrassend goed werkt. Niet storend, maar net verrijkend, alsof het verhaal even ademhaalt en daarna scherper terugkomt.

Toch schuurt het soms. Vooral de herhaaldelijke anti-woke uitspraken liggen er af en toe wat te dik bovenop. Een losse sneer kan werken, maar hier nemen ze soms te veel ruimte in zonder echt iets toe te voegen aan het verhaal. Ook Webra’s relaties met andere personages voelen op momenten wat stroef of onevenwichtig aan.

Maar: zet je die kanttekeningen opzij, dan blijft er een vlot leesbare thriller over. Geen diepgravende psychologische roman met lagen die je eindeloos kunt afpellen, wel een spannend boek dat doet wat het belooft. Ideaal voor wie zin heeft in een snelle, meeslepende leeservaring, eentje die je zonder schuldgevoel in één ruk uitleest.