Indrukwekkend boek

Ik wil je laten weten dat we er nog zijn van Esther Safran Foer is een prachtig maar aangrijpend boek. Daarin keert ze terug naar de roots van haar familie, die in Oekraïne liggen. Eenvoudig is dat niet. Ze is zelfs niet zeker van haar geboortedatum.Tijdens haar jeugd spraken de ouders van Esther nooit over het verleden. Het was te verschrikkelijk,ze was een kind van ouders die elk de enige overlevenden van hun respectievelijke families waren . Haar kindertijd werd gekenmerkt door pijnlijke stiltes en voortdurende tragedie. Haar vader pleegt zelfmoord als Esther 8 jaar is.
Toen ze begin 40 was ging Esther met haar moeder praten en vertelde haar moeder dat Esther haar vader voordat hij met haar trouwde al eens getrouwd was en een dochtertje had. Vrouw en kind overleefden de oorlog niet. Die bekentenis is voor Esther het begin van een zoektocht naar de “gebroken geschiedenis” van haar familie. Ze zoekt in de online dna-databanken,reist naar Oekraïne met haar oudste zoon Frank , pluist documenten en archieven uit en huurt een detective in om naar sporen te zoeken. Gewapend met een zwartwitfoto, s en een handgetekende kaart reist Esther naar Oekraïne, vastbesloten de sjtetl te vinden waar haar vader tijdens de oorlog ondergedoken zat. De antwoorden die ze daar vindt zullen niet alleen helpen haar eigen identiteit te ontdekken, maar bieden ook de mogelijkheid het verleden beter te begrijpen.Ze legt veel bloot maar er blijven zwarte gaten. Uiteindelijk ontdekt ze de naam van haar vermoorde halfzusje.Indrukwekkend om te lezen is het bezoek van Esther, Frank aan de massagraven waar de geëxecuteerde familieleden liggen. Ze steken een nieuwjaarskaart met een foto van de huidige familie Safran Foer in een scheur in het graf onder het mom van ‘laten weten dat we er nog zijn . Kippenvel krijg je ervan
Het boek is prachtig geschreven ,heeft een aangename schrijfstijl afgewisseld met een enkel zwart wit foto en het boek raakt je en kruipt onder je huid..