Verbrande suiker

Een rusteloze en ontevreden jonge vrouw in het India van de jaren 80, raakt zo in de ban van een goeroe in een plaatselijke ashram dat ze haar baby verwaarloost en haar liefdeloze huwelijk verlaat. Na een wild en losbandig leven waarin ze Antara min of meer aan haar lot overliet, begint Tara te dementeren.
De volwassen Antara neemt haar moeder op in haar huis. Het interne conflict van Antara vormt het centrale thema van de roman: hoe zorg je voor je moeder als zij nooit voor jou heeft gezorgd?
Je leest gaandeweg het verhaal over de zware gebeurtenissen waar ze in haar jonge leven mee te maken heeft gekregen en hoe dit op latere leeftijd nog steeds invloed heeft. Hoe ze worstelt met het feit dat haar moeder er nooit voor haar was, maar ze nu wel voor haar moet zorgen. Het voelt oneerlijk, denkt Antara, dat haar dementerende moeder het verleden aan de kant kan schuiven, terwijl haar hoofd ervan omloopt.
Antara zit zelf inmiddels in een huwelijk met een man, die weinig begrip voor haar heeft. De echtgenoten leven grotendeels langs elkaar heen.
Alles verteld vanuit de ik-vorm. Over het algemeen vind ik boeken in de ik-vorm nooit zo prettig lezen maar in dit verhaal is het niet storend en bouw je sneller een band op met het hoofdpersonage. De schrijfstijl is erg beeldend , dus je voelt erg mee de personen in het boek, al voelt dat soms ook ongemakkelijk. De relatie tussen moeder en dochter blijft intrigerend tot de laatste bladzijde.
Interessant verhaal in een beeldende schrijfstijl maakt het een fijn boek om te lezen.