De winter van de profeet.

Mijn mening:
De winter van de profeet wordt beschreven als negende deel in een serie, als fervent serie verslinder kwam ik hier pas achter toen ik het boek al in bezit had. Even acht delen vooraf lezen is geen optie dus ik start direct in De winter van de profeet en daar heb ik totaal geen spijt van. Er is geen moment waarop ik het idee heb dat ik informatie mis, sterker nog, het lijkt mij meer een standalone verhaal, wel met een einde waarop zeker nog door geborduurd kan worden. Östhlundh heeft met De winter van de profeet een politiek schandaal weten te verwerken in een verhaal waarin de personages belangrijker zijn dan het thema. Vooral Elias krijgt het zwaar te verduren, op het moment dat hij het verschrikkelijke nieuws dat hij een hersentumor heeft wil delen met zijn vader blijkt die het slachtoffer te zijn van een aanslag. Hij belandt in een rollercoaster waarin hij continu heen en weer geslingerd wordt tussen zijn ziek zijn en de drang om te achterhalen wie er achter de bomaanslag op zijn vader zit. Zoals elk kind kan hij niet bevatten dat zijn vader hier enige schuld heeft en als dan ook nog blijkt dat zijn vader een buitenechtelijke relatie had weet hij zich geen raad meer.

Hij was niet eens een pionnetje in een spel, hij was niets en in hoeverre hij hier levend uit zou komen, was geheel en al afhankelijk van iemand anders.

Ylva, de collega en geliefde van zijn vader kamt ook met zowel verdriet als schuldgevoel en ze sluiten een bondje om de zaak op te lossen. Dit gaat met veel vallen en opstaan. Vooral het personage Elias is bijzonder te noemen, een meerwaarde voor de kwaliteit van het verhaal, het geeft het verhaal diepgang en maakt het met momenten emotioneel beladen.
De onzekerheid over het verloop van zijn ziekte loopt als een rode draad door het verhaal, de angst voor het onbekende is goed uitgewerkt.

Als het bewustzijn slechts een illusie is, wie of wat is het dan die die illusie ervaart?

De hoofdstukken zijn kort, het hele verhaal speelt zich in het heden af, er is geen behoefte aan informatie uit het verleden, daar vragen de personages niet om. Het is wel af en toe lastig om tijdens de politieke sores alle namen uit elkaar te houden en te onthouden waar ze werkzaam zijn.
Mijn eerste kennismaking met Östhlundh is me bijzonder goed bevallen en ik ben zeker nieuwsgierig geworden naar meer verhalen van deze auteur.

Originaliteit:5
Schrijfstijl:4
Leesplezier:4
Spanning:4
Plot:4
Psychologie:4

De winter van de profeet krijgt van mij 4 sterren.
Bianca