Ontroerend, humorvol en leerzaam verhaal

Cover
 Het meisje op de cover kijkt me met een treurige blik aan en dat ontroert me. De titel van deze roman en de quote die achterop het boek staat maken me erg nieuwsgierig. Want wat er precies wordt bedoeld met ‘Omdat ik je zie’ maakt dat ik dit verhaal van Eva Posthuma de Boer wil lezen.

Het verhaal
Ze is 49 jaar wanneer Lou Rijziger van haar chef te horen krijgt dat ze als columniste ontslagen wordt. Er is geen ruimte meer voor haar column in de krant. Wel biedt hij haar een baan aan om als archiefbeheerder het necrologieënarchief op te schonen. Lou vindt het allemaal erg zuur, zeker nu ze nog maar kort geleden haar vader is overleden. Ze vindt het maar een ongewaardeerde klus en voelt zich aan de kant geschoven. Toch pakt ze het aanbod aan en gaat in het archief aan de slag. Dan ontdekt Lou dat haar vader met een verhaal bezig was. Zijn laatste. Dit verhaal leidt naar Spanje. De man van Lou is voor zijn werk naar Brussel vertrokken en hun zoon woont sinds kort ook niet meer thuis. Lou besluit zonder aarzelen om naar Zuid-Europa af te reizen, met als doel het verhaal van haar vader af te maken.

Mijn mening
 Achterop de roman ‘Omdat ik je zie’ staat de quote: Als je leeftijd een 9 bevat, is het tijd voor beslissingen, weet Lou Rijziger. Ze is bijna 49. Alleen heeft zij de beslissingen niet zelf in de hand. Deze quote maakte mij, voordat ik alle info over het verhaal had gelezen, zo nieuwsgierig dat het boek van Eva Posthuma de Boer hoog op mijn wensenlijst kwam te staan om te lezen en te recenseren. Ambo|Anthos verraste mij begin maart met een prachtig recensie-exemplaar.

Meteen op de eerste bladzijde valt op dat het woord ‘waarom’ in het eerste hoofdstuk diverse keren voorkomt en daar blijft het niet bij. Ik neem aan dat veel lezers zullen herkennen dat kinderen van een jaar of 6 vaak vragen ‘waarom’. Zo ook door de zesjarige Emmy, door Lou ook wel Em genoemd.

Tijdens de reis van Lou, Emmy en kat Broer naar Spanje neemt de auteur mij mee in het levensverhaal van Lou. Het duurt wel even voordat ik in de gaten krijg wat er in het verleden van Lou is gebeurd en hoe dit verweven is met het heden. Maar dat is niet het enige. Tijdens haar reis en door de gesprekken die ze in Spanje voert om het verhaal van haar vader af te maken, komt ze zichzelf tegen. Ze wordt geconfronteerd met haar emoties en alle gedachten die daarbij horen. Op sommige vlakken wordt Lou wakker geschud en beseft Lou dat ze dingen anders moet gaan doen. Ik vind de wijze waarop Eva Posthuma de Boer die confrontatie en emoties die Lou door moet maken erg goed heeft omschreven en de keuzes die Lou aan de hand daarvan maakt komen haar persoonlijke ontwikkeling ten goede.

De auteur heeft een zeer fijne schrijfstijl en haar humor kan ik ook erg waarderen. De boodschappen die in ‘Omdat ik je zie’ zijn verwerkt vind ik leerzaam. Een ervan vind ik erg wijs en het is er een die mij tot nadenken zet. Welke dit is? Ik deel deze graag met jullie.

‘Wees zuinig met je excuses, deze was om te beginnen onnodig’

In mijn ogen klopt deze als een bus, ik ga deze zeker voor mezelf opschrijven en in het zicht ophangen. Het is niet de enige boodschap die verweven is in deze roman, het zijn er meer. Ik hou ervan wanneer een auteur dit doet.

Voor mij was dit het eerste verhaal dat ik van Eva Posthuma de Boer heb gelezen en gerecenseerd. Als het aan mij ligt blijft het hier niet bij.

‘Omdat ik je zie’ krijgt van mij 4 sterren.