Onder de Londense lichtjes groeit nieuwe hoop

Lichtjes boven Londen is niet het eerste kerstverhaal dat ik lees van Mirjam Aarts. Eerder genoot ik al van ‘Een kerst voor in de boom’ en ‘De verloren kerstwens’, waardoor ik geen moment twijfelde toen de kans zich voordeed om ook dit verhaal te lezen.

In deze novelle maken we kennis met Emma, die voor het eerst in lange tijd op reis gaat. Ze heeft van haar broer Rik een citytrip naar Londen cadeau gekregen, maar alleen al de gedachte eraan bezorgt haar buikpijn. Sinds het verlies van haar beste vriendin leeft Emma steeds meer in haar eigen bubbel: sociale contacten verwateren en ze mijdt allerlei activiteiten die voorheen vanzelfsprekend waren.

Tijdens haar reis komt ze onverwacht iemand uit haar verleden tegen, iemand die herinneringen oproept die ze liever zou vergeten. Het geheim dat hij ooit met haar deelde dringt zich opnieuw aan haar op, en Emma merkt dat loslaten soms moeilijker is dan vasthouden.

Te midden van de fonkelende lichtjes van Londen, de warmte van kerst, en momenten van stil verdriet vraagt Emma zich af: lukt het haar om zichzelf terug te vinden, of blijft ze gevangen in het verleden dat haar zo pijn doet?

Lichtjes boven Londen is veel meer dan een cozy kerstnovelle. Mirjam Aarts weet thema’s als rouw, paniekaanvallen, verbinding en tweede kansen op een tedere, toegankelijke manier te verweven in het verhaal. Het zit vol emotie en hartverwarmende scènes, soms met een kop warme chocolademelk mét slagroom, die je laten voelen dat zelfs in donkere tijden kleine lichtjes de weg kunnen wijzen.

Een verhaal dat troost biedt, verwarmt, en zachtjes fluistert dat nieuwe hoop altijd mogelijk is.

“Verlies laat littekens achter, maar warmte en verbondenheid laten ze zachtjes genezen.”