Ongemak ten top

Zomer 1991, een vakantie in Zuid-Limburg die een grote nachtmerrie wordt voor Claire en haar ouders, haar zus is weg…
2018, Claire ontvangt een excuusbriefje, ze is vastbesloten te achterhalen wat er die zomer is gebeurd. Ze gaat weer terug naar Zuid-Limburg en oude wonden worden opengereten.
‘… bid voor ons zondaars, nu en in het uur van onze dood.’

Een welkome afwisseling tussen het heden en verleden. Hoewel, echt welkom is het niet. Marijke heeft het zo geschreven dat je nekharen rechtovereind gaan staan, je voelt de ongemakken tot op het bot. De personages worden rauw en zonder remmingen neergezet, waardoor deze thriller je dwingt om op het puntje van je stoel te gaan zitten: uit frustratie en ongemak.
Ook moest ik wennen aan Claire, enerzijds onzeker, anderzijds roekeloos. De familie was niet bepaald een pretje. Naarmate het verhaal vorderde, begon ik Claire's struggles meer te begrijpen.

Een verhaal wat na blijft sudderen in je brein.
Na het proeflezen moest ik er écht even van bijkomen, mijn hemel zeg…
Ik ervaarde een mix van woede, verdriet, ongeloof, spanning en radeloosheid.
Soms werd ik ook bang van het gedrag van Eleanor, wat een vreselijk kind.
Er speelt veel op de achtergrond, waardoor je het verhaal wilt blijven doorlezen, vooral complexe familieproblemen staan hier centraal.

Kortom, heb je zin in een sterke thriller waar je je echt waant in Zuid-Limburg? Dan is dit verhaal écht iets voor jou!

Bedankt Marijke, dat je me echt van alles hebt laten voelen… Niet te doen! Ik weet niet of ik ooit nog naar Level 42 wil luisteren.