Brieven

Soms lees je een boek dat moeilijk onder woorden te brengen is. ‘Ik zal je schrijven’ van Nele Baplu is zo’n boek.

Adam en Miriam zijn geliefden die door de oorlog van elkaar gescheiden worden. Ze blijven elkaar schrijven, in de hoop dat hun woorden de ander bereiken. Maar de brieven komen nooit aan. Toch blijven ze schrijven, alsof de woorden zelf een brug vormen tussen hen.

Het verhaal bestaat uit korte brieven, geschreven in een eenvoudige maar rake taal. Zonder veel poespas, maar elke zin raakt. Tussen de teksten zit witruimte, soms ook lege bladzijden en net die leegte zegt soms evenveel als de woorden.

Met heel weinig tekst weet Nele Baplu iets groots te vertellen. Over oorlog, over afstand, maar vooral over liefde en gemis. Over de strijd om niet te verliezen wat we op geen enkele manier kunnen missen.

Dit boek voelt als poëzie. Het leest vlot en dan ook weer niet, want je wil zinnen herlezen, even stilstaan, laten bezinken.

Hoedje af voor de auteur die met zo weinig woorden zo’n diepe emotionele indruk kan nalaten. Dit boek zal ik in elk geval nog eens lezen.