Taal en identiteit verstrengeld

De Nederlandse Laura Broekhuysen emigreerde een aantal jaren geleden naar IJsland. Samen met haar IJslandse man en hun twee jonge kinderen, woont ze een deel van de tijd in de stad en de andere tijd in een houten huis op een verlaten fjord. Ze beschrijft haar leven aldaar in mooie, poëtische volzinnen. De moeilijkheden die ze ondervindt, maar ook de mooie momenten. Ze doet dat bijzonder treffend en toch met een zekere afstand.
Gaandeweg beseft ze dat er vooral veel tijd, heel veel tijd moet overgaan vooraleer ze zich echt thuis gaat voelen, voordat ze voldoende geïntegreerd is. De moeilijk taal krijgt ze maar langzaam onder de knie in tegenstelling tot haar dochtertje die de taal spelenderwijs leert en dat zorgt soms voor vervreemding tussen hen.
Ze legt parallellen naar migranten in haar thuisland, begrijpt als geen ander de onmacht, ondanks de goede wil, om zich snel aan te passen.
Gelukkig is er de muziek, Laura is violiste en tracht een ‘school’ uit de grond te stampen waar ze vioolles geeft aan IJslandse kinderen. Muziek verbindt, gaandeweg vindt ze haar plaats in de, op eerste zicht, stugge IJslandse maatschappij.