Om te koesteren

Een oude man woont ergens in de bergen, in een uitgestorven dorp, in een huis dat stilaan opnieuw door de natuur ingenomen wordt, net zoals de rest van het dorpje. En ook hij wil verdwijnen, opgaan in het grote ‘niets’. We komen niets over hem te weten, zijn verleden, zijn beweegredenen blijven omhuld in een mistige waas. We vernemen wel dat hij af en toe gaat winkelen in een naburig dorpje waar wel nog menselijke activiteit schijnt te zijn.
Het enige wat hem nog fascineert is het lichtje in de verte dat elke avond omstreeks dezelfde tijd aangaat. Hij moet weten wat het is en gaat op onderzoek uit. Als hij het ontdekt is hij verrast en geïntrigeerd. Er woont een klein jongetje, volledig zelfstandig, helemaal op zijn eentje.
Langzaam komen we iets meer over het jongetje te weten en verdwalen we, net zoals de oude man, in een soort droomwereld met een onheilspellende ondertoon.
Wij lieten ons graag meevoeren met dit donkere sprookje voor volwassenen dat onze nuchtere kant opzij duwde en ons even in magie liet geloven. Met het besef hoezeer dat we dat missen.
Een klein boekje om te koesteren en te herlezen.