Verfijnd en suggestief

Deze roman, die omstreeks 1910 geschreven werd, heeft nog niets aan zeggingskracht verloren. Ogenschijnlijk eenvoudig, doch in een zeer verfijnde, suggestieve stijl vertelt Soseki Natsumi het verhaal van Sõsuke en Oyone. Door veel tussen de regels te lezen kunnen we uit een aantal dingen afleiden waarom het relatief arme echtpaar zo teruggetrokken en eenvoudig leeft, maar het wordt ons niet gemakkelijk gemaakt.
Door omstandigheden heeft Sõsuke zijn universitaire studies niet afgemaakt en moest hij een lagere job aannemen. Als gevolg komen ze nauwelijks rond, wonen ze in een gehuurd krot, waar regen, wind en koude vrij spel hebben.

Oyone aanvaardt dit rustig en gelaten, ze schijnt niet veel van het leven te verlangen. In stilte draagt ze wel een groot verdriet, maar ze heeft er zich bij neergelegd en vraagt niets meer dan kalm en vredig haar leven verder te zetten met Sõsuke. Zijn er al problemen, dan worden die zoveel mogelijk uit de weg gegaan, als men lang genoeg wacht lossen die zichzelf soms op denken ze allebei.
Uiteraard wordt dit eenvoudige leven verstoord, eerst door een jongere broer van Sõsuke, waar ze ineens voor moeten zorgen, later door een gebeurtenis uit het verleden dat hen inhaalt.
Sõsuke wordt zeer onrustig en dreigt zijn sereniteit te verliezen. Hij vlucht naar een Zen klooster waar hij oplossingen en ‘verlichting’ hoopt te vinden maar komt onverrichterzake terug. Ondertussen hebben de problemen zich weer vanzelf opgelost en kunnen ze hun leven verder zetten.

Soseki Natsume geeft de sfeer van het toenmalige Japan, dat langzaam het traditionele pad verliet, uitmuntend weer. Een boek dat baat heeft bij meerdere lezingen door de vele lagen. Weer een aanrader van formaat!