Negen kleine gebeurtenissen die een morbide en lugubere kettingreactie veroorzaken

De Britse auteur Mark Haddon (1962) brak in 2003 internationaal door met zijn roman “Het wonderlijke voorval met de hond in de nacht”. Het boek won onder andere de hoog aangeschreven Britse ‘Costa Book Award’. In de jaren hiervoor had Haddon hoofdzakelijk kinder- en jeugdliteratuur geschreven. “Het wonderlijke voorval” is een cross-over tussen literatuur voor jongeren en volwassenen. In 2016 publiceerde Haddon “De pier stort in”, zijn eerste bundel met korte verhalen. Vijf van de in totaal negen verhalen waren eerder in (literaire) tijdschriften gepubliceerd. Voor het in 2014 gepubliceerde verhaal “Het pistool” kreeg Haddon de ‘O. Henry Award’ voor het in dat jaar beste in een Engelstalig gepubliceerde korte verhaal. Deze prijs is in de Lage Landen niet zo heel bekend, maar in de Verenigde Staten is het sinds 1919 dé prijs voor het korte verhaal.

Met het titelverhaal en het eerste verhaal van de bundel “De pier stort in” zet Haddon de toon, of beter gezegd de thematiek voor de rest van de bundel. In het verhaal “De pier stort in” beschrijft Haddon minutieus hoe een klein mankement in de constructie van een pier in Brighton een kettingreactie tot gevolg heeft waardoor de pier instort en (bijna) iedereen die op de pier was dood gaat of (zwaar)gewond naar het ziekenhuis wordt afgevoerd. De focus van Haddon ligt op de kettingreactie en de (naderende) doodsstrijd van bezoekers van de pier.

Een kettingreactie veroorzaakt door wat op zich een niet al te dramatische gebeurtenis is, komt terug in alle negen verhalen. Net als de (naderende) doodsstrijd die de kettingreactie als gevolg heeft. Haddon toont zich in deze bundel van zijn morbide en lugubere kant. Of het nu gaat om een prinses in het Oude Griekenland, een astronaute in de nabije toekomst, een tropisch regenwoud in de negentiende eeuw, een upper middle class villa in de betere buitenwijken van een Britse provinciestad of een versleten arbeiderswoning in, misschien wel diezelfde Britse provinciestad; de doodsstrijd is nooit ver weg. Niet alleen zijn de locaties en personages iedere keer anders, maar ook stijl en perspectief zijn iedere keer net anders.

De terugkerende thema’s kettingreactie en (naderende) doodsstrijd in combinatie met de uiteenlopende settingen, verschillende stijlen en perspectieven zorgen aan de ene kant voor eenheid binnen de verhalenbundel “De pier stort in” en aan de andere kant voor genoeg verschillen om de bundel tot het einde boeiend te houden. Maar wat de verhalen in deze bundel echt boeiend en goed maakt is Haddons laconieke en ingetogen stijl van schrijven, met (net) genoeg aandacht voor details waardoor hij er in slaagt dat je ieder verhaal in één keer wilt uitlezen, je wilt weten hoe het afloopt. En dat is waar het om gaat bij heel goede verhalen, je wil, moet en zal ze in één keer uitlezen.