Over twaalf jaar weer lezen

Er zijn naar alle waarschijnlijkheid meer mensen die weten dat Audrey Hepburn de hoofdrol speelde in de film “Breakfast at Tiffany’s” dan dat er mensen zijn die weten dat de naam van het hoofdpersonage Holly Golightly is. De novelle verscheen in 1958 samen met drie verhalen in een gelijknamige bundel en werd verfilmd in 1961. Wie de novelle “Ontbijt bij Tiffany” van Truman Capote (1924 -1984) leest, begrijpt meteen waarom die novelle is verfilmd en niet één van de verhalen in de bundel. Capote had in de jaren voorafgaand aan het schrijven van “Ontbijt bij Tiffany” ervaring opgedaan in het schrijven van filmscripts en scenario’s. Het filmische in de novelle bestaat voor een groot deel uit het laten vertellen van het verhaal vanuit de positie van de niet bij naam genoemde beneden buurman van Holly. Hij is als het ware de lens waardoor wij naar Holly Golightly kijken.

Het verhaal speelt zich (grotendeels) af in New York in 1943-44 en begint met de ‘buurman’ die na zo’n twaalf jaar weer eens zijn oude buurtje en zijn oude stamkroeg bezoekt waar hij met eigenaar Joe Bell herinneringen aan Holly Golightly ophaalt. Holly is dan misschien wel kort, een jaar ongeveer, in hun leven geweest, maar de herinneringen en fascinatie voor haar zijn gebleven en zullen ook niet meer verdwijnen. Holly is in 1943 18-19 jaar oud afkomstig en houdt er een levensstijl op na die voor het grootste deel bestaat uit het zich laten uitnodigen door rijke mannen om op hun kosten uit te gaan. Ze hoopt een rijke man aan de haak te slaan en te trouwen. Het is (net) geen prostitutie en Capote noemde Holly en andere vrouwen met dezelfde levensstijl ‘Amerikaanse geisha’s’. Op een nacht wanneer ze een man mee naar huis heeft genomen vlucht ze uit haar appartement via de brandtrap naar beneden en klopt aan op het raam van haar beneden buurman. Een ongebruikelijk manier om kennis te maken, maar alles is ongebruikelijk en onorthodox in het leven van Holly voor wie het de gewoonste zaak van de wereld is. Een wat vreemde vriendschap tussen de twee ontstaat, maar Holly is te onafhankelijk, te veel spring in het veld, om zich ook maar enigszins te laten binden aan vriendschap, relaties en wat dan ook. Uiteindelijk komt er een einde aan de vriendschap, wanneer Holly plotsklaps naar het buitenland vertrekt, omdat ze verdacht wordt van betrokkenheid van maffiose praktijken via een van haar foute vrienden. Sindsdien nog een enkel sporadisch bericht van Holly.

Een flinterdun verhaaltje, maar door de wijze waarop Capote het vertelt en vooral de wijze waarop hij Holly Golightly neerzet, lees je het in één keer uit. Of ik Holly net zo goed herinner over twaalf jaar als de beneden buurman en barman Joe Bell, de tijd zal het leren. Het was bij deze herlezing meer dan twaalf jaar geleden dat ik “Ontbijt bij Tiffany” las en toch herinnerde ik mij vanaf de eerste bladzijde mij bijna alles weer van en over Holly.

De verhalen, “Een huis van bloemen”, “Een diamanten gitaar”, “Een kerstherinnering” zijn alle drie goed. Ze hebben als centrale thema’s loyaliteit, vriendschap, hoe hard we die twee nodig hebben in de levens van mensen die grotendeels alleen en eenzaam zijn. Het verhaal “Een kerstherinnering” is een prachtig kerstverhaal zonder al de zoetsappigheid, of het moeten de cakejes zijn die er in gebakken worden, die veel kerstverhalen onverteerbaar maakt.