Ik zie ik zie wat jij niet ziet, en het is... mijn volgende slachtoffer.

Een jonge vrouw wordt dood aangetroffen in haar slaapkamer, omringd door rozenblaadjes: ze is het nieuwste slachtoffer van ‘The Lover’. Detective Dominic Bell staat flink onder druk: de druk van een intern onderzoek weegt zwaar op zijn schouders en hij is nog steeds niet dichter bij het ontdekken van de identiteit van de moordenaar. De tijd dringt. Terwijl de moorden zich opstapelen, sluit Clementine Starke zich aan bij een online truecrimegroep die vastbesloten is de moordenaar te pakken voordat de politie dat kan. Clementine verbergt een duister geheim en neemt steeds grotere risico’s om nieuw bewijs te vinden om bij de groep te mogen blijven.

Wij zien jou is het eerste boek die ik lees van Steph. Ik vermoed dat Steph haar liet inspireren door M.J. Arlidge zowel voor haar cover als voor de stijl van het verhaal. Ze schreef alvast een verhaal samen met Arlidge (De laatste steen), dus dit verklaart wel al het één en ander. Ik vind het boek zeker niet slecht geschreven, maar ik miste toch wel wat spanning doorheen het verhaal. We komen veel te weten over de achtergrond van zowel Dominic als Clementine, maar dit draagt naar mijn mening weinig bij aan het verhaal. De rode draad is “The Lover”, een seriemoordenaar die vrouwen vermoord en ze daarna allemaal op dezelfde manier maquilleert. Het is aan Dominic om de moordenaar te stoppen voor hij een volgend slachtoffer maakt, maar hij heeft zeer weinig aanwijzingen. Clementine denkt dat ze de politie kan voor zijn en probeert met een online groep de moordenaar te vinden. En dit loopt zoals te verwachten in een thriller niet goed af. Het einde was misschien wat te voorspellen, alhoewel ik dan vond dat de moordenaar nooit in het vizier komt. Dus daar scoort Steph dan wel punten door het toch wel doorzichtige einde te doorspekken met een niet te verwachten moordenaar. Dus al bij al ben ik wel matig positief over haar boek. Ik ben alvast van plan om “De laatste steen” ook te lezen.