'Klara's moeder': een roman die uitnodigt tot reflectie en nog lang blijft nazinderen

Marianne Schenderling heeft met Klara’s moeder een indrukwekkende roman geschreven. In dit dunne maar krachtige boekje van 73 pagina’s ontvouwt zij een verrassend gelaagd en indringend portret van een vrouw die terugkijkt op een leven dat nooit helemaal als het hare heeft gevoeld. Van de Rotterdamse auteur verschenen eerder de psychologische roman Rafels en het familiedrama Rollemanschiksie.

Het verhaal

Klara’s moeder schetst het leven van de 93‑jarige Bets Wiegers, die in haar laatste dagen terugblikt op alles wat haar gevormd heeft. Ze herinnert zich een jeugd die beheerst werd door armoede en strikte regels. Een huwelijk waarin liefde ontbrak en dromen die nooit werkelijkheid werden en ook haar rol als moeder komt aan bod — een periode in haar leven die vooral wordt gekenmerkt door spijt en gemiste kansen.

Bets wordt bijgestaan door Rosa, een jonge verpleegster die haar door de laatste fase van haar leven loodst. Rosa speelt niet alleen een praktische, maar ook een symbolische en emotioneel betekenisvolle rol binnen het verhaal.
Marianne Schenderling hanteert een sobere, ingetogen stijl die naadloos aansluit bij Bets’ innerlijke wereld. De roman draait niet om spectaculaire gebeurtenissen, maar om de stille, pijnlijke reconstructie van een bestaan dat zich grotendeels aan de zijlijn heeft afgespeeld.

De kracht van het boek ligt in de intimiteit. Schenderling schrijft zonder overbodige versiering, maar met een scherp oog voor kleine, veelzeggende details. Bets’ herinneringen komen in losse fragmenten, soms bijna terloops, maar juist daardoor overtuigend en levensecht. Als lezer sta je niet op een afstand, maar word je als het ware in vertrouwen genomen.

De toon is weemoedig, zonder ooit sentimenteel te worden. Marianne weet precies wanneer ze afstand moet bewaren en wanneer ze moet inzoomen. Daardoor blijft het verhaal klein in omvang, maar groot in emotionele resonantie.

Bets is geen heldin, geen slachtoffer en geen martelaar. Ze is vooral een mens van vlees en bloed. Haar spijt is voelbaar, maar nooit overdreven. Haar leven is niet mislukt, maar ook niet volledig geslaagd — het bevindt zich in dat grijze gebied waarin veel echte levens zich afspelen. Juist dat maakt haar herkenbaar, zelfs voor lezers die haar achtergrond niet delen.

Klara’s moeder is een stille, zorgvuldig opgebouwde roman die uitnodigt tot reflectie en nog lang blijft nazinderen. Het is geen boek dat je leest voor de plot, maar voor de menselijke waarheid die erin verscholen ligt. Een aanrader voor wie houdt van psychologische diepgang, sobere literatuur en intieme karakterstudies.