Lezersrecensie
De prinses van plakkehanden: over een prinses die niet van proper houdt...
Met De prinses van plakkehanden brengt Tine Mortier een heerlijk brutaal en sprankelend prentenboek dat zowel kinderen als volwassenen meteen voor zich wint. Het verhaal speelt slim met verwachtingen, zit vol humor en een flinke portie viezigheid, en eindigt met een verrassende draai die het klassieke sprookje op een frisse, speelse manier oprekt.
Prinses Annemoon is allesbehalve een typische sprookjesprinses. Netheid staat niet bepaald bovenaan haar lijstje. Ze slaat het tandenpoetsen gerust over, loopt rond met vegen op haar wangen en draagt zonder schaamte dagenlang dezelfde onderbroek.
Wanneer er op een dag op de kasteeldeur wordt geklopt, vreest Annemoon alweer een saaie prins die haar hand komt vragen. Maar tot haar opluchting staat daar ridder Bertilde: iemand die het heerlijk vindt dat deze prinses níét naar bloemenweiden of Fruittella ruikt. Of de vonk overslaat, blijft de vraag…
Tine Mortier schetst Annemoon als een heerlijk eigenwijs personage dat lak heeft aan regels en verwachtingen. Dat zorgt meteen voor een frisse, humoristische toon. De viezigheid wordt niet alleen benoemd, maar ook smakelijk uitgespeeld: plakkerige etensresten, brokjes die ze voor haar hond uitschudt, handen die alles aantrekken wat kleeft. Het is heerlijk overdreven — precies wat jonge lezers fantastisch vinden.
Illustraties die bruisen van kleur en fantasie
De tekeningen van Lotte Van De Walle tillen het verhaal nog een niveau hoger. Ze zijn levendig, expressief en barstensvol grappige details. De kleuren spatten van de pagina’s en sluiten perfect aan bij de speelse, licht-chaotische sfeer van het verhaal. De illustraties maken het boek niet alleen een plezier om voor te lezen, maar ook om telkens opnieuw in te duiken.
Een sprookje dat vrolijk de regels breekt
Hoewel het verhaal begint als een vrolijk vies avontuur, bouwt Mortier langzaam toe naar een charmante wending. Wanneer de ridder verschijnt, verwacht je misschien een klassiek sprookjespad. Maar de auteur kiest voor een verrassende, humoristische twist die perfect past bij Annemoons eigenzinnige karakter.
De belangrijke thema’s zijn jezelf mogen zijn, de verwachtingen doorbreken, humor rond viezigheid en de liefde en herkenning vinden op onverwachte plekken. Het resultaat is een verhaal dat tegelijk vertrouwd en vernieuwend aanvoelt: een sprookje dat de clichés kent, ermee speelt en ze vervolgens met plezier op hun kop zet.
De prinses van plakkehanden is een heerlijk smerig, vrolijk en fantasierijk prentenboek dat kinderen gegarandeerd doet schateren. De tekst is speels, de illustraties zijn schitterend en het geheel zit vol humor en onverwachte momenten. Ideaal voor voorleesmomenten, lessen over hygiëne of gewoon voor kinderen die houden van een beetje ondeugendheid.
Een absolute aanrader voor iedereen die houdt van prentenboeken met lef, kleur en een flinke dosis plakkerige pret!
Prinses Annemoon is allesbehalve een typische sprookjesprinses. Netheid staat niet bepaald bovenaan haar lijstje. Ze slaat het tandenpoetsen gerust over, loopt rond met vegen op haar wangen en draagt zonder schaamte dagenlang dezelfde onderbroek.
Wanneer er op een dag op de kasteeldeur wordt geklopt, vreest Annemoon alweer een saaie prins die haar hand komt vragen. Maar tot haar opluchting staat daar ridder Bertilde: iemand die het heerlijk vindt dat deze prinses níét naar bloemenweiden of Fruittella ruikt. Of de vonk overslaat, blijft de vraag…
Tine Mortier schetst Annemoon als een heerlijk eigenwijs personage dat lak heeft aan regels en verwachtingen. Dat zorgt meteen voor een frisse, humoristische toon. De viezigheid wordt niet alleen benoemd, maar ook smakelijk uitgespeeld: plakkerige etensresten, brokjes die ze voor haar hond uitschudt, handen die alles aantrekken wat kleeft. Het is heerlijk overdreven — precies wat jonge lezers fantastisch vinden.
Illustraties die bruisen van kleur en fantasie
De tekeningen van Lotte Van De Walle tillen het verhaal nog een niveau hoger. Ze zijn levendig, expressief en barstensvol grappige details. De kleuren spatten van de pagina’s en sluiten perfect aan bij de speelse, licht-chaotische sfeer van het verhaal. De illustraties maken het boek niet alleen een plezier om voor te lezen, maar ook om telkens opnieuw in te duiken.
Een sprookje dat vrolijk de regels breekt
Hoewel het verhaal begint als een vrolijk vies avontuur, bouwt Mortier langzaam toe naar een charmante wending. Wanneer de ridder verschijnt, verwacht je misschien een klassiek sprookjespad. Maar de auteur kiest voor een verrassende, humoristische twist die perfect past bij Annemoons eigenzinnige karakter.
De belangrijke thema’s zijn jezelf mogen zijn, de verwachtingen doorbreken, humor rond viezigheid en de liefde en herkenning vinden op onverwachte plekken. Het resultaat is een verhaal dat tegelijk vertrouwd en vernieuwend aanvoelt: een sprookje dat de clichés kent, ermee speelt en ze vervolgens met plezier op hun kop zet.
De prinses van plakkehanden is een heerlijk smerig, vrolijk en fantasierijk prentenboek dat kinderen gegarandeerd doet schateren. De tekst is speels, de illustraties zijn schitterend en het geheel zit vol humor en onverwachte momenten. Ideaal voor voorleesmomenten, lessen over hygiëne of gewoon voor kinderen die houden van een beetje ondeugendheid.
Een absolute aanrader voor iedereen die houdt van prentenboeken met lef, kleur en een flinke dosis plakkerige pret!
1
Reageer op deze recensie
