Monstermoeder

De moeder probeert de zwangerschap af te breken, iets wat met andere zwangerschappen wel lukte, maar ze kon niet verhinderen dat de geboorte van Rosalinde toch plaatsvond.
Eigenlijk begint het syndroom zich daar al te ontwikkelen, de bevalling was de ergste die ooit iemand had meegemaakt volgens de moeder, maar daarna begint het leven van de dochter, het leven dat een hel werd zonder dat iemand het in de gaten had, haar man incluis.
Ze sjokt met het kind van dokter naar dokter, van ziekenhuis naar ziekenhuis, maar er worden geen gekke dingen geconstateerd, behalve de brandplekken die ze heeft opgelopen toen ze tegen een hete kachel kwam (met opzet zou blijken), het gaat maar door met de vooral psychische vernederingen en dat allemaal om zelf aandacht te krijgen, de moeder welteverstaan.
Als het leven van Roos al flink is gevorderd stuit ze op een artikel en pas dan gaan, als ze rond de 40 is, haar ogen open en beseft dan pas wat haar moeder haar heeft aangedaan.
Ondanks het feit dat ze continu vernederd werd, bleef ze haar moeder toelaten in haar leven, waar menigeen allang was afgehaakt, ze liet het gebeuren zo stelt ze zelf.
Het syndroom van Munchausen by proxy is 1 van de ergste vorm van kindermishandeling, waarin de medische wereld om de tuin wordt geleid, en dat niet alleen, ook de directe familie weet niet echt de vinger op de situatie te leggen, het kind zelf weet niet beter, ze denkt dat ze niet lang meer te leven heeft, dat wordt haar geregeld ingepeperd door haar moeder.
Ik heb het boek met stijgende verbazing en ontzetting in snel tempo uitgelezen, het feit dat de schrijfster en slachtoffer de moed heeft gehad om haar ervaringen aan het papier toe te vertrouwen heeft dermate indruk op me gemaakt dat ik niet anders kan dan 5 sterren geven, en dat is echt niet omdat ik het een mooi verhaal vind, ik vond het vreselijk om te lezen, maar vond dat ik dit wel moest doen.