Angstaanjagend lekker verhaal!

Altijd zo leuk als ik weer de kans krijg om een nieuw boek van J. Sharpe te lezen! Uit ervaring weet ik dat ik dol ben op zijn manier van schrijven en zijn aparte verhalen. Tot mijn schaamte moet ik wel bekennen dat ik zelfs nog wat oudere titels ongelezen in mijn kast heb staan. Maar ja, wie is er niet bekend met “So many books, so little time”. Tja je moet wat te klagen hebben als boekenwurm ;)

Nu mocht ik deze keer dus zijn nieuwe boek ‘Uit de duisternis’ recenseren wat betekend dat ik zijn boek eerder op kon pakken om aan mijn kritische lezersoog te onderwerpen. Toen ik het boek ontving was ik verrast door de mooie hardcover uitvoering. De cover toont in het midden een griezelig zwart gat met daarom een haast bloederige wand of iets dergelijks, net wat je eigen verbeelding ervan maakt. De ondertitel ‘Wat als de dood niet het einde is…?’ beloofd daarnaast ook een angstaanjagend verhaal. Ik hou van horror verhalen en begon dan ook met veel plezier aan dit verhaal.

Uiteraard had ik op voorhand ook de achterflaptekst gelezen en ik moest toen al denken aan oudere verhalen van Stephen King en de boeken van Thomas Olde Heuvelt. Ik denk ook echt dat beide van dit verhaal zouden genieten mochten ze het ooit kunnen lezen. Nu loop ik op de zaken vooruit maar ik heb voor de volle honderd procent genoten van dit boek!

“De kou dringt tot diep in haar door. De haartjes op haar armen staan overeind.”

De proloog begint gelijk extra spannend en laat het kippenvel alvast ontstaan op je armen. Wat mij opvalt is dat de schrijfstijl weer net zo soepel verloopt als ik gemerkt heb bij het lezen van andere titels van J. Sharpe en ik kan er vanuit gaan dat ik ook dit boek weer in no time zal verslinden. De bewoording voelt natuurlijk aan bij hoe de karakters zich uiten en hoe zij denken. Ook kan ik me gemakkelijk inbeelden hoe zij de omgeving zien en de huiveringwekkende gebeurtenissen, wat het ook goed doet bij het griezelgevoel. Wat dat betreft is het thriller/horror genre typering hier perfect op zijn plaats.

“Er trekt een rilling over haar rug. Hij gaat gepaard met een vreemd gevoel in haar maag. Ze heeft het warm en koud tegelijk.”

Het gaat mij gemakkelijk af om mee te leven met het hoofdpersonage Fleur. De omstandigheden en haar karaktertrekken zorgen ervoor dat ze gemakkelijk mijn empathisch vermogen aanzwengelt tijdens het lezen. Natuurlijk ook een extra pre van de schrijfstijl van J. Sharpe. Alle andere personages vullen het verhaal goed aan en hebben elk hun eigen betekenisvolle rol te vertolken. Bijvoorbeeld mede dankzij de personages Britt en Sandra en de afwisseling in wat zij ervaren ten opzichte van Fleur en wat er allemaal gebeurd blijft de spanningsboog grotendeels constant behouden en ben je geneigd door te willen blijven lezen. Althans ik wel en kon het boek moeilijk wegleggen.

“Ze weet het niet zeker. Ze is van niets zeker. Het is gekmakend.”

De horror elementen zijn lekker aanwezig in dit verhaal en maken het geheel tot een boek wat ik met heel erg veel plezier gelezen heb en absoluut aanraadt bij de liefhebbers van dit genre. Het bewijst mij opnieuw hoe goed de schrijver in dit soort verhalen in zijn element zit en zich gemakkelijk naast de eerder genoemde schrijvers zou kunnen scharen als je het mij vraagt. Gelukkig heb ik heb ik dus nog een paar titels staan van hem die ik binnenkort kan lezen maar zoals altijd kijk ik ook reikhalzend uit naar een volgend boek van J. Sharpe.

Lieve leesgroet, Elsa.