Niet alles is wat het lijkt: hartverwarmend, realistisch en beeldend, waarbij je de zakdoekjes bij de hand mag houden

Alexa is windturbine monteur en samen met haar collega en maatje Niels gaat ze naar Denemarken, waar ze een opleiding gaan volgen voor het allernieuwste en allergrootste type windturbine. Haar relatie strandt hierdoor, maar daar treurt ze niet om, want nu kan ze naar het land waar haar opa, die ze niet kent vandaan komt. Ze wil dan ook naast haar opleiding op zoek gaan naar haar opa. Ze heeft alleen een oud adres en als ze daar voor de deur staat, wordt die open gedaan door Torsten de vicepresident van Wind Force en een van de trainers tijdens de opleiding. Zowel Niels als Torsten helpen haar met haar zoektocht. Gaat ze haar opa vinden en rondt ze de opleiding af of heeft het leven nog iets anders in petto voor haar?

Dit is het eerste boek wat ik las van Esther Stui en het smaakt naar meer. Het leest vlot weg door de schrijfstijl van Esther waardoor je door wil blijven lezen. Alexa is een stoere dame met een stoer beroep, waarbij wij ook tijdens het lezen wat van de technische kant van de windmolens leren. Alexa, Niels, Torsten, Rik en alle andere personages zijn zo realistisch dat je helemaal met hen meeleeft. De emoties van de personages zijn voelbaar door de bladzijden heen. Alexa maakt een mooie persoonlijke groei door, ook door de spiegels die haar door Rik worden voorgehouden. Ook Torsten maakt een mooie persoonlijke groei door, juist ook door een psycholoog te gaan bezoeken iets wat voor mannen heel lastig is en dat vind ik mooi verweven in dit boek. De spreekwoorden die Alexa gebruikt zoals 'Als de wind van verandering waait, bouwen sommige mensen muren en anderen windmolens’ geven het geheel iets luchtigs. Het motto van Niels en Alexa is dat problemen niet bestaan, het zijn uitdagingen en dat is ook merkbaar tijdens het lezen. Ik heb het niet droog kunnen houden, wat een rollercoaster aan emoties en gevoelens. Het is ook zo beeldend geschreven zoals de mooie bibliotheek in de vuurtoren op Sprogø waar Alexa samen met Rik leest en waar Rik dan komt met de mooie tekst A home library is a lighthouse in the storm of life zag ik helemaal voor me, je ziet ze gewoon zitten. Het eiland Sprogø zag ik helemaal voor me net zoals de plekken in Kopenhagen die Alexa bezoekt en dan wil je gewoon deze stad bezoeken.

Het is een hartverwarmend, realistisch en beeldend beschreven verhaal, waarbij je de zakdoekjes bij de hand mag houden.

Ik geef het verhaal 5 sterren

Je moet doen wat je hart je ingeeft.