Leerzame, lijvige roman

Het nieuwste boek van Peter Delpeut, In het zwart van de spiegel, is een lijvige roman, waarbij diverse onderwerpen afwisselend een rol spelen. Het is niet eenvoudig om te beschrijven waar het in deze roman, gelardeerd met vele essay's, om draait wat ook al duidelijk wordt door de vage achterflap-tekst die veel te raden overlaat. Zelfs na het lezen van het boek blijft het enigszins ongrijpbaar. De ik-persoon heeft zichzelf een queeste opgelegd zonder een duidelijke opdracht. Hij doet diepgaand onderzoek naar de schilder Claude Lorrain, of eigenlijk naar de landschappen die hij schilderde, of nog preciezer dat wat je aan landschap kunt zien in een gadget genaamd naar Claude' de zogenaamde Claude-spiegel. Het lijkt op een verslag van een amateur onderzoeker die op jacht is naar dat ene feitje dat nog niet eerder door professionals gevonden is. Tevens zoekt hij naar een verloren liefde. Vooral dit laatste onderwerp geeft wat verwarring tijdens het lezen en roept de vraag op hoe belangrijk dit onderdeel van het verhaal nu daadwerkelijk is.

Delpeut schrijft gedetailleerd en verhoogd associatief in prachtige, vaak lange zinnen. Hij gebruikt geregeld goed gevonden metaforen, al lees je hier en daar een mindere beeldspraak of zelfs een cliché. Het boek is opgedeeld in vier delen die ook zelf ver verdeeld zijn in delen met kortere hoofdstukken. De delen krijgen mooie motto's mee en Delpeut weet de hoofdstuk titels gevarieerd en passend te plaatsen. In het boek zijn diverse afbeeldingen van schilderijen, landschappen en geschriften te vinden, jammer genoeg klein en in zwart-wit. Toch vullen deze afbeeldingen de tekst mooi aan. Het beperkte zicht dat men verkrijgt door de kleine afbeeldingen heeft daadwerkelijk een functie in bet boek.
Ondanks de enorm uitgebreide informatie over schilders en schilderijen in de roman zelf is het bijna onmogelijk om dit boek te lezen zonder als lezer op het web naar aanvullende informatie op zoek te gaan waardoor ook de lezer een queeste aangaat.

De auteur schreef een lijvig maar ook leerzaam boek dat de lezer nieuwsgierig kan maken naar schilderkunst uit de zeventiende, Engelse landschappen uit de achttiende en Italiaanse politieke bewegingen in de twintigste eeuw. Hoewel het einde niet helemaal bevredigend lijkt maken de mooie schrijfstijl en de leerzame essay's veel goed.