Onder je huid en in de keel

Doireann Ní Ghríofa, een Ierse schrijfster en tevens dichter, schreef een roman over haar zoektocht naar het levensverhaal van een Ierse 18e eeuwse dichteres. Zij bewonderde haar werk al in haar jeugd en deze roman gaat vooral over dat ene beroemde gedicht dat van mond tot mond werd overgedragen.
Juist omdat vrouwelijke auteurs in die tijd niet serieus genomen werden, is dit gedicht nooit direct op papier terechtgekomen. Dat gegeven en het feit dat nauwelijks iets bekend is over deze vrouw, maakte Ní Gríofa nieuwsgierig naar haar leven. Ze doet onderzoek en vergelijkt haar eigen leven als vrouw (of het leven van de ik-persoon?) met het leven van Eibhlin Dubh Ni Chonaill. De verschillen zijn gigantisch maar toch liggen hun levens op sommige vlakken dicht bij elkaar. Het gedicht zit voortdurend in haar hoofd, of eigenlijk in haar keel.

Ní Ghríofa weet met herhalingen, ritmen en neologismen een bijzondere schrijfstijl te creëren. Ondanks dat er weinig bekend is over het leven van de dichteres, schets de auteur een beeld van hoe het leven geweest zou zijn. Het taalgebruik is poëtisch. De schrijfster gebruikt mooie motieven, veel metaforen en hier en daar neologismen om het verhaal te verfraaien. Hier en daar is er sprake van humor of ironie. Dit maakt de diepgang in de emoties van de ik-persoon goed verteerbaar. De ik-persoon is een bevlogen en gepassioneerd onderzoeker en dit wordt op een bijzondere manier gepresenteerd. Ze kruipt onder je huid en kan soms irritatie opwekken wat haar heel herkenbaar maakt als een echt persoon. De lezer moet enige moeite doen om tussen de regels door te lezen hoe zij telkens moet balanceren tussen haar ambities als schrijfster en het moederschap. het moederschap waar ze zo veel van houdt maar dat haar ook kan opslokken. De opbouw is origineel doordat elk hoofdstuk zijn eigen stijl heeft. Het gedicht, of de klaazang, van Eibhlin Dubh is prachtig (met een mooie vertaling achter in het boek). De bijzondere roman over dit gedicht en de dichteres is een mooi eerbetoon aan het gedicht en aan de vrouw die in de schaduw leefde, omdat dit in die tijd zo hoorde.

Het is een vrouwelijke tekst, dat wordt geregeld genoemd als een soort mantra. Dat geeft een extra laagje, bovenop de andere laagjes. Zo kruip je in de huid van de auteur/ik-persoon, de 18e eeuwse dichteres en tevens in de huid van andere vrouwen die zich onvoldoende vrij voelen.