Prachtig onderwerp maar onvoldoende in balans om te beklijven

Phil Earle (1974) was geen grote lezer en raakte pas geïnteresseerd in boeken door het lezen van strips en Graphic Novels. Hij had diverse banen voordat hij ging werken op de kinderafdeling van een boekhandel. Daar besloot hij zelf boeken te gaan schrijven en begon met Billy, een boek geïnspireerd door zijn eerdere werk in een tehuis voor uit huis geplaatste kinderen. Billy was een succes en hij bleef jeugd- en young adult-boeken schrijven. De gorilla en de jongen is zijn laatste kinderboek en het eerste boek dat naar het Nederlands vertaald werd. Hij raakte geïnspireerd voor dit boek door een verhaal dat hij hoorde over een dierenverzorger in oorlogstijd. Het verhaal begint heel krachtig met een scène waarin een jonge knul, Joseph, midden in de Tweede Wereldoorlog op het perron in Londen aankomt en er niet naar uitziet om kennis te maken met de vreemde die in de komende periode voor hem zal gaan zorgen. De boosheid, frustratie en onzekerheid van deze jongen spat van de pagina’s. Stap voor stap leert hij de vrouw, die aan zijn oma beloofde voor hem te zorgen, beter kennen en maakt hij kennis met de dieren die nog overgebleven zijn in de dierentuin. Het verhaal is chronologisch opgebouwd met hier en daar een terugblik naar het verleden. Jammer genoeg blijft er veel over het verleden in een mysterie gehuld waardoor de boosheid van Joseph niet altijd te begrijpen is. Het verhaal suddert wat door en komt aan het eind vrij plotseling tot een climax waarna de afwikkeling van het verhaal geen ruimte meer krijgt. De personages worden net iets te beperkt uitgediept om het boek lang te laten beklijven. De schrijfstijl is goed, past bij de doelgroep en bevat mooie beeldspraak en metaforen. De beschreven thema’s zijn aantrekkelijk voor jong en oud. De opbouw van het verhaal is niet helemaal in balans waardoor het een fijn boek is om te lezen maar onvoldoende spectaculair om lang te blijven hangen.