Rauw, onopgesmukt en soms te expliciet

Racheda Kooijman, afkomstig uit Amsterdam, werkte jarenlang als journalist, copywriter en bladenmaker. Net als het hoofdpersonage in de roman Vossenjacht groeide ze op zonder vader en zag hem pas op haar vijfentwintigste voor het eerst. Dit belangrijke aspect uit haar leven zette ze om in een roman.

Vossenjacht gaat over Nadia, die op een bepaald moment in haar leven merkt dat ze enerzijds geniet van haar vrije leven maar anderzijds ook merkt dat ze iets mist. Het zijn anderen die haar er op wijzen dat ze op zoek moet naar haar roots. Dat loopt niet van een leien dakje. Haar huisgenoot blijkt een grote hulp in haar zoektocht.

Kooijman schrijft haar verhaal in korte, bijna staccato zinnen met een enkele keer een lange, meer barokke zin. Die laatste zinnen zijn vaak pareltjes, mooi gevormd en vol fijne details. Het is jammer dat deze niet vaker voorkomen. De auteur kiest daarnaast eerder voor zeer expliciet en plastisch taalgebruik, iets wat niet bij elke lezer in de smaak zal vallen.

Het uitgangspunt van het boek is heel interessant en ook actueel. De opbouw van het plot is aardig en soms iets te voorspelbaar. Het einde is licht zoetsappig waardoor literaire diepgang gemist wordt. Anderzijds maakt dit het boek mogelijk leesbaar voor een breder publiek. De personages missen iets aan diepgang en vooral de bijpersonages zijn iets te vlak en stereotype om echt interessant te worden. Een interessant aspect aan het verhaal, over de moeder van het hoofdpersonage blijft jammer genoeg liggen. Het motief van de vos is daarentegen erg goed uitgewerkt en geeft een plezierige dimensie aan het verhaal.

Het verhaal wordt hard, rauw en onopgesmukt opgediend, waardoor er een sprankelende maar ook dierlijke roman ontstaat. Kooijman toont dat vossen hun zachte kant kunnen laten zien, maar nooit hun streken zullen verliezen.