Wijk wijkt niet.

Wijk is het debuut van Jonathan Griffioen (1987), finalist van Write Now! In 2012 en halvefinalist van de NK Poetry Slam 2015.

De omslag van het boek doet de lezer puzzelen. Door het verbinden van de puntjes om de omslag kun je de hangjongeren uit de bundel naar voren halen. Wijk is een dichtbundel maar tevens een mysterieuze novelle te noemen. De gedichten zijn met elkaar verbonden door een zeer losse verhaallijn. Het is aan de lezer hoe hij de puntjes in de gedichten verbindt. Getallen en leestekens krijgen meer ruimte dan het rijmen of de cadans. Vaak is dit leuk, een enkele keer slaat Griffioen hierbij op hol.
Het is niet helder waar Wijk gesitueerd is al lijkt het in het midden van het land. Qua tijd lijkt het een levensloop van de kinderjaren tot volwassenheid van de ik-persoon te beslaan waarbij liedjes van toen en meldingen van mobiele telefoons het tijdsbeeld schetsen.
De gedichten tonen rauw het leven in de wijk met veel aandacht voor humor. Lees de bundel minstens twee keer om de cadans te vinden, de schoonheid te proeven en de humor tot leven te brengen.

(elf)

Mike was ervan overtuigd dat je met een schommel
kon ontsnappen,
dat je er gewoon doorheen kunt springen
zonder iets te raken.
als je de kettingen maar los laat voor het dode punt.

we beleven nog een tijdje om het gat in de lucht te bekijken.

(het zitje is scheef over de schommel geslagen
en wiegt een schaduw over onze tandafdrukken in het zand.)

misschien komt er een pincet doorheen om hier alles
opnieuw in te delen.