Net wat te complex

Een boek over toneel, daar kan ik als toneelliefhebber alleen maar mega enthousiast op en neer van stuiteren. Zou je denken.
Toch bleef mijn leesplezier bij Coulis af en toe wat achter. Het kluwen van personages en hun gedachtengangen voelden vaak te complex en kunstmatig aan.
Hier en daar genoot ik van de zorgvuldig gekozen woorden van de auteur, maar dat gebeurde te sporadisch.
Ik werd wel blij van de resem Arabische begrippen die naar mijn hoofd werden gegooid.
Ze zorgden niet enkel voor een grotere verbintenis met de personages, maar ik had ook het gevoel dat ik heel wat bijleerde.
Vloeken in een andere taal is altijd een surplus in het dagelijkse leven!

'Hij had hiervoor nooit een voorstelling bijgewoond. De duisternis en de stilte en de droge geur van hout brachten hem in een vreemde stemming. Hij zakte weg in zijn stoel en keek naar het podium, gevangen in het donker. Het zou voorbarig zijn om te zeggen dat Amin op dat moment zijn roeping vond, maar hij vond iets wat hij lang geleden had laten liggen op de stoep, tussen krijt en knikkers: zijn verbeelding.'