Een paar plottwists teveel

Ik had nog eens zin in een griezelverhaal dus ging ik in de bib op zoek naar het spookje.
Het boek begon erg goed.
Thuishulp Kit wordt na maanden schorsing naar een huis boven op een klif gestuurd om er voor de hoogbejaarde Lenora te zorgen.
Die Lenora kent ze nog van een kinderrijmpje uit haar jeugd.

At seventeen, Lenora Hope
Hung her sister with a rope

Stabbed her father with a knife
Took her mother’s happy life

It wasn’t me, Lenora said
But she’s the only one not dead

De sfeer is grimmig. Lenora verlamd en niet in staat om te spreken. De zee onderaan het klif beukt genadeloos.
Enfin, ik vind dat heel boeiend .

Van daaruit kabbelde het verhaal wat, maar bleef boeiend genoeg om het spannend te houden. Maar dan. Moeten we het hebben over het einde.
Zonder spoilers uiteraard! Beloofd.
Dat einde kwakte de ene spoilertwist na de andere schaamteloos over zijn lezers uit. En dat was heavy. Ongeloofwaardig. En gewoon. Te. Veel. Less is sometimes more Sager .