Boeiend dilemma

Schrijftser Claire Dederer dropt een bommetje in de zaal: wat doen we met kunst wanneer we weten dat de kunstenaar voor geen haar deugt?
Stel die vraag op café en je hebt gegarandeerd de ganse avond geanimeerde discussies.
Mij lijkt het een heel persoonlijke kwestie.
Danste je vroeger steevast met de mama op Michael Jackson? Dan kan ik me voorstellen dat de emotionele waarde van zijn nummers primeert.
Werd je vroeger bepoteld door een pedofiel, dan krijgen zijn liedjes waarschijnlijk wel een heel akelige kleur.

Dederer zegt het zelf mooi: Stel dat je een prachtig wandtapijt hebt waar opeens een onherstelbare vlek op komt, je kan nog steeds objectief oordelen over de kwaliteit van het werk, maar de vlek 'niet zien' is best moeilijk.

De opzet van het boek is helder, Dederer vindt het niet nodig om in detail in te gaan op de al dan niet bewezen misdaden van de kunstenaars. Bravo voor haar, sensatie is hier niet nodig.

Al bij al is de bedoeling van kunst dat het ons een gevoel bezorgt. Toch? Welk gevoel staat de 'consument' van de kunst geheel vrij. Gelukkig maar.