Niet wat ik verwachtte

Vrouwen uit een mennonistische gemeenschap worden al jarenlang in hun slaap bedwelmd en verkracht. Ze worden bebloed of badend in het zaad wakker. Dat ze bezocht werden door de duivel, wordt hen verteld. Tot één van de vrouwen te vroeg wakker wordt en enkele mannen van de gemeenschap op heterdaad betrapt.
Ze vergaderen over hun drie opties; blijven, vechten of vluchten.
Het verhaal van Toews is gebaseerd op waargebeurde feiten (godbetert) en is pas verfilmd.

De achterflap beloofde mij een verhaal vol mededogen, hartstocht en wrange humor over vrouwen die voor het eerst het heft in eigen hand nemen.
Sounds feministisch genoeg for me!
Maar ik had toch een aantal problemen met dit boek.
Dat de vrouwen niet kunnen lezen en schrijven betekent dat een man de notulen neemt van de vergadering. Op zich niets mis mee, maar dat die man zijn eigen verzuchtingen en problemen denkt te moeten noteren, dat vind ik al een pak lastiger... Ja vriend, dat je je liefde voor één van de vrouwen niet kenbaar durft maken zal inderdaad wel enorm vervelend zijn, maar laat ons aub focussen op de problemen van de dames. Capiche?
Bovendien zijn die conversaties van de dames wel erg droogjes. Er wordt heel fel gefilosofeerd. Wat mooi is, maar misschien net niet erg realistisch als je dochter van drie ook één van de slachtoffers blijkt te zijn?
En die wrange humor? Gezocht, maar niet echt gevonden...

Dus ja. De vrouwen zeiden dingen. Maar nee. Ik ben er niet kapot van.

Zou dit één van die zeldzame gevallen zijn dat de film beter is dan het boek?