Een mooi eerbetoon aan een sterke vrouw

Het is 24 december 1941 wanneer Mila Herman met een twintigtal verpleegsters van het Rode Kruis staat te wachten op het vliegveld van Bandoeng om te vertrekken naar een nog onbekende bestemming. Nederland heeft Japan niet lang daarvoor de oorlog verklaard. Na een vlucht van vele uren komen ze uiteindelijk aan op Tarakan, een klein olie-eiland voor de kust van Borneo. Ze worden daar niet direct door iedereen met open armen ontvangen, maar lang hebben ze echter niet om daarbij stil te staan. De Japanners zijn in de buurt en herhaaldelijk moeten ze de schuilkelders in tot uiteindelijk niet lang na het begin van het nieuwe jaar de Japanners Tarakan daadwerkelijk groots aanvallen en alle zeilen moeten worden bij gezet. De Nederlandse soldaten moeten zich uiteindelijk overgeven en een lange onzekere en zware periode staat Mila en haar mede verpleegsters te wachten. De contacten met de buitenwereld zijn verbroken dus niemand weet wat er precies gebeurt op Tarakan.

In Zusters van Tarakan reconstrueert schrijver David Meijer (1983) het waargebeurde verhaal van zijn oma Mila Herman. Langzaam en zorgvuldig bouwt Meijer het verhaal van Mila in Tarakan op, af en toe op een natuurlijke manier onderbroken door stukjes geschiedenis die essentieel zijn om de loop van de gebeurtenissen te kunnen volgen.
De schrijver laat Mila zelf het verhaal vertellen waardoor het boek leest als een roman. De dialogen zijn natuurlijk en geloofwaardig, er zit een goede spanningsopbouw in het verhaal. Naast de gruwelijkheden en ontberingen die Mila en haar collega’s moeten doorstaan is er ook ruimte voor kleine lichtpuntjes. Jammer is wel dat het einde van het verhaal wat snel en abrupt komt.

Als disclaimer geeft Meijer aan dat de namen van Mila Herman en haar familie de enige zijn die met hun echte naam worden genoemd. Dit en het ontbreken van een lijst met bronnen waar de schrijver gebruik van heeft gemaakt tijdens zijn onderzoek naar het leven van zijn oma en de gebeurtenissen op Tarakan, maakt het wat lastig om te bepalen onder welk genre het boek valt. Is het niet meer een roman dan dat het non-fictie is. Meer duidelijkheid over de bronnen en de keuzes die Meijer heeft gemaakt tijdens het schrijven van het boek zou meer recht hebben gedaan aan het verhaal en aan de zusters van Tarakan. Dit neemt echter niet weg dan David Meijer erin is geslaagd een boeiend boek en een mooi eerbetoon aan zijn oma Mila Herman te hebben geschreven dat zeker de moeite waard is om te lezen.