Dit boek blijft je bij lang nadat je de laatste bladzijde hebt gelezen.

Zo eindigt een getekende introductiefilmpje op YouTube. En ik kan die zin beamen. Het verhaal blijft in gedachten nazingen en je blijft begaan met de personages. Is Faina het mysterieuze sneeuw kind uit het Russische sprookje dat Mabel kent uit haar jeugd of is hier meer aan de hand. Al lezende denk je nu komt er een uitleg, maar de schrijfster laat dat in het midden, wat bijdraagt aan het magische van het verhaal.
Van een ding dat Faina liever buiten dan binnen is kan ik uit persoonlijke ervaring wel een soort verklaring geven. Als je een weekend in de winter kampeert, en gewend bent aan de koude temperatuur, ervaar je het in huis zijn als benauwd en veel te warm. En Faina's leven vindt grotendeels plaats buiten in de bergen van Alaska. Iets waar Jack en Mabel zich over verwonderen, want voor hun is het leven in eerste instantie a struggle for life. Dus hoe doet Faina dat? Maar ze leren het leven op te pakken en te nemen zo het komt. En uiteindelijk brengt verdriet ook het liefste wat ze zich konden wensen.