Ik kijk nergens meer van op, niet van mijn schitterende ster en zeker niet van mijn sterrendom gasten

...ik heb mezelf enorm in de nesten gewerkt, in een wespennest en in een slangennest. Door haar huwelijk met Jean was Josefien al het een en ander gewend. Als het nieuwe er bij wijze van spreken af was, ging hij op zoek naar een ander job. Een onzeker leven, waarin ze steeds het hoofd boven water moest houden. Maar ze houdt van hem en hij blijft haar schitterende ster. Dus gunt ze hem steeds opnieuw die blessuretijd. Klaartje van Setten zet in haar debuut haar eigen ervaringen van toch al even geleden om in een sprankelend verhaal. Wat je wat mij betreft niet in een keer uit moet lezen. Geef de tekst de gelegenheid om tot je door te dringen. Mooie zinswendingen, verklaringen tussen haakjes, beschrijvingen van de omgeving, personen. Echt anders als dat je gewend bent.
Josefien vertrekt met haar twee kinderen naar Zwitserland om het chalet in de buurt van Crans-Montana te runnen. Een erfenis van hun oud-tante Victoria. Wie is zij om ze iets te ontnemen, dat misschien wel heel afwijkend, raar, vermoeiend , bewerkelijk, anders, drie-r'en-verstorend maar ook heel mooi kan zijn?. Het is het allemaal. Maar volgens mij, dankzij haar ervaringen met het onregelmatige leven met Jean, weet ze er iedere keer weer een mouw aan te passen en staat ze niet gauw met haar mond vol tanden. Ze raken uiteindelijk geïntegreerd en de kinderen doen zelfs mee aan de regionale slalomwedstrijd. Nummer drie...Za...Za... Zar Zjansuh! (Saar Jansen) De omroeper stopte even voordat hij de nummer twee omriep. De spanning... en toen: Victor Zjansuh! Bravo pour les Hollandais!
Intussen is Jean er gewoon toch nog niet klaar voor en misschien wel nooit om zich bij hen te voegen. Toch eindigt dit boek met waar het zo'n 300 pagina's terug mee begon mijn schitterende ster, je Jean.