Elk van hen mist een stuk van zichzelf en probeert wanhopig dat verloren deel terug te vinden.

Drie zussen worstelen met het verlies van hun vierde zus, Nicky.
Elke zus heeft haar eigen strijd, haar eigen leven en haar eigen verdriet. Een persoonlijke strijd waar niemand anders bij kan helpen, totdat ze beslissen hulp te zoeken, bij een ander of bij elkaar.
De oudste zus, Avery, een advocate, probeerde de zussen een tijdje bij elkaar te houden, omdat ze voelde dat dit haar plicht was.
Bonnie, gaf haar leven gegeven aan het boksen maar werkt nu als uitsmijter.
Lucky, de jongste, is een model en woont in Parijs.
Wanneer hun ouders besluiten het ouderlijk huis te verkopen, dreigen alle herinneringen die ze daar met Nicky deelden te verdwijnen. Daar zien ze het verlies onder ogen en moeten ze een manier vinden om zonder Nicky verder te leven.
De schrijfstijl en de levendige verhalen trokken mij volledig mee in dit verhaal. Elke zus heeft haar eigen pittigheid en kracht waardoor er een heel emotioneel verhaal ontstaat. Ook wordt stilgestaan bij het feit dat ouderschap geen handboek is dat je kan openslaan en raadplegen. Voor de een is dit evident, voor de ander een moeilijk punt, er is niet altijd een voor de hand liggend pad om te bewandelen.
De complexe en echte karakters maken dit voor mij een onberispelijk boek. Het boek onderzoekt hoe de zussen omgaan met dit verlies en proberen hun huidige relaties te navigeren. Soms lukt dit, soms gaan ze de mist in, dat is het leven, leren uit fouten en verder gaan. Thema’s als verdriet, verslaving, chronische fysieke pijn en overspel worden met het nodige respect behandelt. Het verhaal van de drie zussen komt samen, het rauwe verdriet maar ook de verlossing als je de pijn deelt maakt van dit verhaal een mooie parel.