Dit derde deel bond de trilogie mooi samen. Ik wilde niet dat dit verhaal voorbij zou zijn.

Aan het einde van het tweede boek was al duidelijk dat de inzet enorm hoog was , en ohh boy, er hing een zekere spanning in de lucht ;)

In het tweede boek spraken Wren en Alarik samen de bloedspreuk uit, waarna Wren een onheilspellende magie voelt die op haar rust. Alarik voelt die ook, waardoor ze geen andere keuze hebben dan zich onder te dompelen in de bron van de Berggenezer.

Wren vond ik ietwat fascinerender dan Rose, haar verhaallijn was overtuigend met haar duistere magie en de liefdesdriehoek. Over die liefdesdriehoek gesproken, ik ben er nog steeds niet helemaal uit wat ik ervan moet denken. De bijpersonages moeten zeker niet onderdoen voor de hoofdpersonages, dus wie steekt er nog zijn hand op voor eventuele spin-off romans?

Ondanks alle conflicten die Wren en Rose hebben gehad sinds ze elkaar hebben gevonden, heeft hun zusterband alles doorstaan. Dit maakte me benieuwd of dit nieuwe zware dilemma barsten in hun band zou veroorzaken.

Wel was er één ding die me opviel: de tweeling werd weer gescheiden waren, wat enigszins repetitief aanvoelde. Er wordt meer gereisd en de wereld wordt verder uitgebreid, van onbekende plekken binnen Eana tot ver daarbuiten. De magie is verder ontwikkeld en nu de vijf takken zijn samengebracht, komt dit mooi tot uiting. Ze moeten beide sterk staan als ze het willen opnemen tegen hun voorouder, Oonagh, die vastbesloten is het koninkrijk terug te veroveren met een ondood leger. Om haar te verslaan moeten ze al hun bondgenoten verenigen voor een gezamenlijke strijd.