Dit boek is zo’n verhaal dat begint als een dronken grap en eindigt als een kleine identiteitscrisis.

Eén avond, één black-out, één viraal filmpje…en dan ook nog een dode huisgenoot in de badkamer. Het is alsof je naar een romcom zit te kijken en iemand ineens zegt: “Weet je wat, we gooien er ook nog een moord bij.”

Molly, volwassen maar emotioneel zo onstabiel als een Jenga-toren na drie glazen prosecco.
Ze wordt wakker met:

Een moordkater
Een vreemde man in haar bed.
Een seksfilmpje van zichzelf dat het halve internet al heeft gezien.

En dan ontdekt ze ook nog dat haar beste vriendin Posey “per ongeluk” is overleden. Terwijl de politie vooral heel goed is in niets-doen, probeert zij met een halve kater en een gebroken haart uit te zoeken wie Posey echt was, en wie haar dood op zijn geweten kan hebben.

Dit leest heel vermakelijk weg, maar ondertussen gaat het best over zware dingen. Ik betrapte mezelf erop dat ik aan het grinniken was, terwijl ik dacht, dit is eigenlijk echt heftig. Het voelt een beetje alsof je popcorn zit te eten tijdens het nieuws.

Molly is geen “girlboss”, ze is chaotisch, maakt domme keuzes, vertrouwt de verkeerde mensen en zegt dingen hardop wanneer ze beter zou zwijgen. De mysterieuze kant van het boek wordt soms zo groot en zo ingewikkeld dat het op momenten meer soap dan thriller wordt.
Wat ik wel sterk vond, is hoe duidelijk een vrouwenlichaam wordt beoordeeld dan een mannenlichaam, hoe snel vrouwen worden geshamed, en hoe moe je wordt van steeds dezelfde verhalen: vrouw aangevallen, vrouw vernederd, vrouw niet geloofd.

Niet verliefd, maar wel onder de indruk van dit boek. Zeker geen verspilling van mijn leestijd. Een soort feministische popcorn-thriller: makkelijk weg te lezen, scherp genoeg om te prikken.