Mist diepgang, maar leest vlot

Liz is een vrouw van middelbare leeftijd wiens echtgenoot Francis net overleden is aan COVID. In een poging te herbronnen, trekt ze naar een hersteloord aan de kust. Daar leert ze de Italiaanse ober Nino kennen, die eigenlijk kunstrestaurateur is, en al gauw groeit er een innige band tussen hen. Ze beslissen om samen naar Italië te gaan, waar Liz een sabbatical neemt om haar leven te overdenken en neer te schrijven, en Nino zich op de restauratie van kunstvoorwerpen kan toeleggen. Gaandeweg komt Liz ook te weten dat haar leven met Francis helemaal niet was zoals ze dacht dat het was. Ook Andres, de klimaatactivist waarmee ze een ver verleden deelt, komt terug in haar leven. En het wordt ook duidelijk dat in Italië de maffia nooit ver te zoeken is.

Non parlo is veel. Vele thema’s worden in het boek verwerkt: liefde, verraad, klimaatactivisme, de maffia. En hoewel alles wel als een logisch geheel in elkaar vloeit, blijft de lezer soms wat op zijn honger zitten omdat niet al deze thema’s even goed zijn uitgewerkt Het voelt soms eerder alsof de auteur deze thema’s per se in het boek wou, maar niet genoeg ruimte had om deze uit te diepen. De Italiaanse sfeer die dit boek doorspekt, en de vele intermezzo’s over kunst maken echter veel goed, en samen met de soepele schrijfstijl van Van Deynse, doet dit je door het boek huppelen, ondanks de zwaarte die ook continu aanwezig is.