Beeldige roman die afwijkt van het klassieke oorlogsverhaal

April 1940, terwijl het Duitse leger oprukt naar Parijs, krijgt onderwijzeres en serveerster Louise een wel heel vreemd verzoek, dat uiteindelijk zal leiden tot heel wat vragen over Louises moeder Jeanne en haar verleden. Samen met monsieur Jules, de eigenaar van het restaurant waar ze werkt, ontvlucht ze Parijs, samen met duizenden anderen die voor de oorlog op de vlucht zijn, op zoek naar de waarheid.

Intussen worden soldaten Gabriël, een brave onderwijzer, en Raoul, een onbetrouwbare oplichter, door de Duitsers aan de maginotlinie teruggedrongen en slaan ook zij op de vlucht, slechts aangewezen op elkaar.

Ook is er Désiré, een meester-bedrieger die van identiteit wissselt alsof hij van broek wisselt en daarbij heel wat brokken veroorzaakt. Wanneer hij uiteindelijk de identiteit van een priester aanneemt, richt hij een vluchtelingenkamp op, waar heel wat mensen soelaas vinden.

En tot slot is er nog Fernand, een officier bij de mobiele garde, die heen en weer wordt geslingerd tussen zijn liefde voor zijn vrouw Alice en zijn plicht als militair.

De spiegel van ons verdriet is een mooie roman die inzicht geeft in de levens van gewone mensen die met oorlog geconfronteerd worden. Het is geen klassieke oorlogsroman, de oorlog speelt een belangrijke rol, maar staat niet centraal en dient eerder als decor waartegen de verschillende gebeurtenissen zich kunnen ontwikkelen. Lemaitre slaagt erin de verhaallijnen van de hoofdpersonages prachtig in elkaar te weven. De korte hoofdstukken en eenvoudige, met net voldoende beeldspraak doorvlochte taal, maken het boek erg leesbaar en moeilijk om weg te leggen. Bovendien staat het boek op zichzelf, en is het niet nodig om de eerste twee delen van de trilogie, waarvan dit boek het slotstuk is, te hebben gelezen.