Leven zonder masker.

Het licht dooit

Al op jonge leeftijd moet Deik de steun van zijn ouders missen.
De beslissing om een belangrijke operatie te ondergaan, moet hij zelf nemen. Na deze operatie gaat Deik door het leven met een verminkt gezicht.
Op zijn weg naar volwassenheid speelt dit wel een grote rol, maar desondanks bouwt hij toch vriendschappen op en vormt hij later met Ellen een gezinnetje.
Deik is een aimabel persoon en schenkt anderen zijn vertrouwen, maar nadat zijn beste vriend Bart en ook zijn vrouw Ellen dit vertrouwen zo beschamen, komt Deik in een benarde situatie terecht, waarin hij alles kwijtraakt.
Pas na een aantal jaren lijkt de situatie te verbeteren voor Deik, hij komt voor zich zelf op en dan lijkt het einde van deze nare periode bijna voorbij. Deik neemt het heft weer zelf in handen.
Een verbroken vriendschap wordt hersteld, maar dit keer onder andere voorwaarden.

Het verhaal dat Xander Jongejan vertelt, begint als Deik in elkaar getrapt wordt door een stel jongeren. Deik beschouwt deze aanval als iets dat bij zijn situatie op dat moment hoort en hij heeft zichzelf aangeleerd om zich zoveel mogelijk af te schermen om zo min mogelijk schade op te lopen. Eigenlijk doet Deik op dat moment hetzelfde als altijd. Hij verbergt zich als het ware, om te kunnen overleven.

Het verhaal over Deik is ontroerend en aangrijpend, het roept soms boosheid op over de manier waarop mensen met elkaar omgaan en het zet aan tot nadenken.
Enig minpuntje van het boek is, dat ik als lezer toch met vragen blijf zitten, maar waarschijnlijk is dat de bedoeling van de schrijver en kan elke lezer van dit boek zelf de ontbrekende antwoorden geven.