DE "ECHTE WERELD" VERSUS DE SPROOKJESWERELD

“ De echte wereld versus de sprookjeswereld “

In dit boek van Bronja Prazdny gunt de hoofdpersoon de lezers een kijkje in haar leven.
De hoofdpersoon van dit boek, Znezanka, heeft wel iets van een sprookjesfiguur:
met haar ebbenhoutkleurig haar met diadeem erin en haar bleke gelaatskleur,
is een overeenkomst met Sneeuwwitje voor de hand liggend. In het boek duiken meerdere,
op sprookjesfiguren gelijkende personen op, soms door hun uiterlijk en soms ook door hun gedragingen.

Znezanka, alias Sneeuwwitje, heeft tien jaar geleden iets heftigs meegemaakt waardoor zij de weg in de wereld kwijtraakte, de weg in de “gewone wereld”, waarin eenieder zich gedraagt volgens een bepaald, al dan niet opgelegd, patroon en waarin mensen die zich anders gedragen, nog weleens als “gek” worden bestempeld.

Na verstrijken van een zeer lange tijd van behandelingen, opstaan en weer vallen,
gaat Znezanka, op advies van haar behandelaar, de confrontatie aan met de persoon die haar zo in die problemen heeft gebracht. Hiervoor moet zij een verre reis maken.

Znezanka ontmoet aan het begin van deze tocht een metgezel, Arend, die zelf ook op een missie is om eigen verdriet te verwerken en zij maken deze tocht samen.

“Lukt het Znezanka om de demonen uit het verleden los te laten en haar leven weer op de rit te krijgen ? ”,
is een vraag die de lezer gedurende het hele verhaal bezig houdt.
En hoe loopt het af met Arend en wat is er gebeurd met Penelope, die ook een stuk van de route meereist ?

Het boek van Bronja Prazdny leest vlot weg. Door de vele flash-backs naar de voor Znezanke zeer nare periode, krijg je stukje bij beetje te horen wat er is gebeurd. Dit houdt je als lezer wel bij de les en het boek is daarom moeilijk weg te leggen.

De vraag die ik mijzelf wel meerdere malen heb gesteld tijdens het lezen van dit boek,
was de vraag of Znezanka zelf niet meer had kunnen doen om te voorkomen dat ze in deze ellende terecht zou komen. Maar dat is misschien iets te makkelijk gedacht.

Een compliment aan de schrijfster van het boek dat zij het verhaal van Znezanka zo levensecht heeft beschreven, in een toegankelijke stijl, met beschrijvingen die misschien voor sommige lezers wat te heftig kunnen zijn, maar wel uit het leven zijn gegrepen.