"Waar ik vandaan kom, leven de stenen"

"Het ding in het bos' opent met "Er waren eens twee meisjes die een Ding in het bos zagen of dachten te hebben gezien".
Er volgt een schitterende, zintuiglijke beschrijving van de geurvlagen en verschillende geluiden van een naderende, monsterlijke gestalte, een soort grote worm waarvan de afgehakte delen opnieuw aangroeien. Wanneer de beide meisjes elkaar jaren later weer ontmoeten, blijken ze meer met elkaar gemeen te hebben en denken ze dat 'het ding' hen blijvend heeft beïnvloed.

Een ander magisch-realistisch verhaal is 'De stenen vrouw': Na een operatie groeien er bij Inez steeds meer stenen vanuit haar binnenste die naar buiten uitstulpen. In plaats van terug te keren naar het ziekenhuis zoekt ze een plek buiten, om in weer en wind haar laatste rustplaats in te nemen. Een oude begraafplaats lijkt het meest passend, maar daar treft ze een beeldhouwer uit IJsland, die zegt: "In onze verhalen wemelt het van de rondzwervende stenen vrouwen".
Wanneer de lente komt, neemt hij haar mee en ziet ze "gestalten die in een snelle dans bogen en ronddraaiden op reusachtige soepele stenen benen, en wenkten met brede gebaren, hun grote armen uitnodigend gespreid".

Deze verhalen zijn niet alleen fantasievol, maar vooral schitterend geschreven: beeldend en subtiel. Als iemand het principe "Show, don't tell"in praktijk brengt, is het A.S. Byatt wel!