Iemand moet het doen

De terugkeer van Esther Gerritsen laat mooi zien hoe het verdrongen verleden invloed heeft op het heden, hoe onderdrukte spanningen doorwerken in nieuwe relaties en men het lot niet kan ontlopen.
Wanneer moeder Johanna alzheimer ontwikkelt en door haar nieuwe vriend wordt gedumpt, voelen zowel haar zoon als haar dochter zich verantwoordelijk voor haar. Waar Max, een zwijgzame hovenier, het verleden echter wil laten rusten, wil Jenny het verleden juist oprakelen en de dood van hun depressieve vader onderzoeken. Naarmate zij stapje voor stapje dichterbij de toedracht komt, voelt Max zich ongemakkelijker. Dat wordt origineel beschreven:
"Max kijkt naar zijn gevoelens als naar ongevraagd bezoek. Hij stalt ze op afgelegen plekken, spaart ze op tot er te veel van zijn en ze in de weg gaan staan en hij er wel wat mee aan moet,"
Gerritsen laat mooi zien hoe de onderhuidse spanning bij Max in de relatie met zijn vrouw tot uiting komt en toont een aandoenlijke moeder, die steeds meer de kluts kwijt raakt, maar bij vlagen zeer heldere momenten heeft. De dialogen zijn levendig en er is een bijzondere rol voor de overledene, die toekijkt en commentaar levert, maar niet kan ingrijpen behalve door een droom te sturen.
De roman leest als een trein, is aan de ene kant pijnlijk realistisch en tragisch, maar heeft ook hilarische en absurde elementen, bijvoorbeeld wanneer de overledene in gesprek is met de God wiens bestaan hij altijd heeft ontkend.