Een heldervoelend paard

Dat paarden gebruikt worden om mensen te helpen die hun vertrouwen in andere mensen hebben verloren, is vrij bekend. In De ruiter laat Van Mersbergen de twee hoofdpersonen, een oude man en zijn kleindochter, toevlucht zoeken tot een uitgediend paard. Vroeger diende het om merries te dekken, maar die tijd is voorbij.
Volgens de grootvader kan het paard goed luisteren, maar zelf voegt het toe dat het vooral goed kan ruiken:
"Mijn vacht, dat zijn ontelbare stugge, ruwe voelsprieten". Het ruikt echter niet alleen angst en zweet, maar kan ook gedachten lezen en herinneringen aan het verleden. Stukje bij beetje komen we namelijk. te weten wat er eerder is voorgevallen; niet alleen de dood van de grootmoeder, maar ook de relatie van het meisje met een bendeleider worden uit de doeken gedaan.
In een mooie apotheose gaat het meisje met het paard naar de stad en dan is de vraag of ze zich weer laat inlijven door de stoere bonk of voor zichzelf kiest. Het zou jammer zijn om die afloop te verraden. De roman is spannend en mooi geschreven, maar het perspectief komt niet geheel geloofwaardig over