Hoogmoed en vernedering

Zeventienjarige jongens doen vaker trots en onverschillig. Denk maar aan Spel van Stephan Enter of Edo in opwaaiende zomerjurken van Oek de Jong, Voor wie dat gevoel herkent, is De hoogstapelaar een feestje. De mooi verzorgde uitgave leest prettig en wanneer je vordert in het boek, zie je niet alleen de terugkerende elementen, maar ook de ontwikkeling die de hoofdpersoon doormaakt. Steeds vaker zie je dat hij eigenlijk helemaal niet zo cool is als hij zou willen zijn en heen en weer geslingerd wordt tussen gevoelens van schaamte over zijn zwaktes en het verlangen zich te onderscheiden. Psychologisch en stilistisch is het zeer de moeite waard, maar lang niet iedereen zal sympathie koesteren voor deze leugenachtige opschepper.