Een klein juweel

'Al die dingen nu jij er niet meer bent' van Emily Spurr is een sieraad. Tien is Rae, als ze haar moeders voeten iets van de vloer ziet bungelen in het schuurtje. Dat weerhoudt haar er niet van om tegen haar moeder te blijven praten. 'Ik kijk door jouw raam.' 'Ik zie jouw schuur.' 'Jouw geur vult het huis.'

Die geur is een probleem. Rae wil liever dat de dingen blijven zoals ze zijn, ze overziet niet wat er allemaal zal gebeuren als ze iemand vertelt over die bungelende voeten, maar ze voorziet wel dat het veel is, en dat alles anders zal worden.

Daarom doet Rae er alles aan om te verbergen wat er is gebeurt. De rekeningen worden betaald (nu nog wel) en ze gaat gewoon naar school (nu nog wel). Ze laat hond Splinter uit, lange zwerftochten maken ze samen. En ze redt eigenhandig haar buurvrouw, de mopperige Lettie. Rae en Lettie hebben veel dingen gemeen. Beiden proberen een geurspoor te verbergen, beiden proberen een verlies te verwerken en ze delen het wantrouwen richting de mevrouw van de gemeente en de bemoeizuchtige buurvrouw.

Maar terwijl Rae ver gaat om 'de ouwe bok' te redden doet ze niks om zichzelf te redden. Daar is een nieuwe ramp voor nodig.

De schrijfstijl is prachtig, elke zin is een schilderijtje. Ik vond het absoluut geloofwaardig. Ja, Rae lijkt zich verrassend goed te redden voor een tienjarige maar we zien de wereld natuurlijk vooral door haar eigen ogen en ze zal zelf vinden dat het best goed gaat. Als je een stap achteruit doet, dan zie je duidelijk dat het helemaal niet zo goed gaat en is de vraag eerder: waarom ziet Lettie het niet? Of ziet ze het wel?

Waarschuwing: dit boek heb je veel te snel uit en daarna heb je spijt.