In een stad ben je nooit alleen

Alles begint met een ongehoorzame tattoo-artiest en dan is ze er ineens: de lapjeskat. Zij loopt door de straten van Tokyo en door haar worden andere levens met elkaar verbonden. Er gaat een zekere rechtvaardigheid van haar uit: waar zij zich met de zaken bemoeit, worden de dingen anders, voornamelijk beter. Als een kat hop je als lezer van verhaal naar verhaal, je zwerft met haar mee, dan ben je weer hier, dan bemoei je je weer met daar. Altijd mis je de man met het paarse hoofd. Hij was vriendelijk.

Bradley maakt het de lezer niet makkelijk. Hij vertelt de verschillende verhalen telkens vanuit de hoofdpersoon van dat moment, maar de gedragingen van de bijpersonen zijn minstens zo belangrijk. Bradley maakt namelijk geen enkel verhaal af, je leert alleen hoe het afloopt door de andere verhalen te lezen. De bijpersonen uit die verhalen blijken regelmatig eerder een hoofdpersoon geweest en de nieuwe verhaallijn geeft inzicht in hoe hun verhaal afloopt.

Zeer kunstig weeft Bradley de levens van de stadbewoners door elkaar en toont daarmee hoe ook in een grote stad als Tokyo, waar zovelen zich anoniem en eenzaam voelen, we meer met elkaar te maken hebben dan we kunnen dromen. En belangrijker nog: hij laat ons zien dat verhalen ook wel eens goed aflopen. Niet makkelijk, maar wel goed.