After We Fell

Het verhaal komt op momenten traag op gang en had naar mijn idee met zijn 800+ bladzijden een stuk korter gekund. Tessa en Hardin staan bekend om hun eeuwige ruzies, maar in After We Fell voegden veel van deze ruzies niets toe aan hun verhaallijn. Ze zitten constant in een vicieuze cirkel van ruzie, goed maken, seks en terug naar ruzie. Tessa moet Hardin non stop laten weten waar ze uithangt en zodra hij even niks van haar hoort draait hij door. Iedere jongen die op haar pad komt vormt een bedreiging voor hem, maar ook iedere jongen lijkt als een blok voor haar te vallen. De paar vriendschappen die Tessa heeft opgebouwd met vriendinnen staan op losse schroeven en ieder ander personage die op Tessa’s pad komt lijkt man te zijn.

De dingen die zij tegen elkaar zeggen zijn afschuwelijk en zouden al meer dan eens voor een definitieve break up gezorgd moeten hebben in een gezonde relatie. Toch blijven ze bij elkaar terug komen. Dat hun relatie een beetje toxic is was in After en After We Collided nog te verdragen, maar het verliest in dit deel echt zijn geloofwaardigheid. Soms vonden er ruzies over totaal verschillende onderwerpen op dezelfde dag plaats, dat ik mij er meerdere malen over verbaasde dat ik nog steeds over dezelfde dag aan het lezen was. Dit geeft ook meteen heel goed het tempo van het verhaal weer. Er gebeurt heel veel in een hele korte tijd. De periode waarin het verhaal zich afspeelt voelt veel langer dan hij daadwerkelijk is.

In After We Fell wordt de relatie van Tessa en Hardin ronduit absurt. Ze maken constant ruzie, hebben geen respect voor elkaar, zeggen de meest verschrikkelijke dingen tegen elkaar en de jaloezie die er speelt bereikt echt een dieptepunt. Voor zowel de mentale als de lichamelijke toestand van beide personages is deze hele relatie een ontzettend slecht idee.

Er zitten een aantal wendingen in het verhaal die de spanning erin houden, al zijn de uitkomst hiervan wel voorspelbaar: Tessa en Hardin komen telkens weer bij elkaar. De meeste mensen in hun omgeving lijken zich ook niks aan te trekken van de dreigende dynamiek tussen de hoofdpersonen en welke gevolgen dit op hen heeft.

Ondanks deze kritiekpunten maken Tessa en Hardin als personage wel een kleine ontwikkeling door. In After We Fell is er wel meer ruimte voor interactie met andere personages en zijn Tessa en Hardin niet constant in elkaars aanwezigheid. Dit zorgt voor wat meer diepgang in het verhaal. Tessa wordt iets onafhankelijker en gaat meer op haar strepen staan. Hardin probeert aan zijn communicatie te werken en doet zijn best zijn woede en agressie beter onder controle te houden. Vanaf de zijlijn ziet het er allemaal nog steeds niet goed uit voor de twee, maar dat ze het wel proberen moet je ze nageven.

Het gekke aan dit verhaal is dat ik ondanks dat ik mij tijdens het lezen enorm heb geïrriteerd, toch door bleef lezen. Wachtend op het punt dat het eindelijk genoeg is geweest voor Tessa, dat Hardin eindelijk iets doet wat zij hem niet vergeeft of een ruzie die hen eindelijk definitief uit elkaar zal drijven. Allerlei scenario’s die, natuurlijk, geen werkelijkheid worden.

Wat Anna Todd dan wel weer voor elkaar krijgt in de laatste 50 bladzijden, net zoals bij de eerste twee delen uit deze serie, is dat zij een plottwist weet te creëren waardoor je toch weer nieuwsgierig wordt naar het volgende deel. Een boek wat ik ondanks mijn slechte ervaringen met dit deel, toch wel weer wil gaan lezen.

Voorlopig heb ik even genoeg gehad van Tessa en Hardin en hun toxic relationship. Voor nu pak ik er eerst weer een boek bij waarbij de hoofdpersonen een iets gezondere relatie hebben met elkaar.