Prima vervolg op Agneta's erfenis

In Mathilda’s geheim maken we, na Agneta’s erfenis, een sprong in de tijd naar 1931. We volgen Mathilda, wiens leven op zijn kop wordt gezet door de plotselinge dood van haar moeder. Van het ene op het andere moment is zij wees en staat Agneta Lejongård klaar om haar mee te nemen naar De Leeuwenhof; een landgoed ver bij alles wat haar bekend is vandaan.

In dit tweede deel van De vrouwen van de Leeuwenhof-serie laat Corina Bomann weer haar fijne schrijfstijl zien met een verhaal dat prettig weg leest. Mathilda’s geheim komt traag op gang. Tot zeker de helft van het verhaal gebeurt er weinig schokkends. Met haar komst naar De Leeuwenhof worden er veel vragen in het hoofd van Mathilda gepland, maar ze onderneemt weinig om tot antwoorden te komen. Waar in Agneta’s erfenis ontzettend veel gebeurde, is dat nu niet zo.

Agneta was vanaf het begin een krachtige, ontwikkelde en sterke hoofdpersoon. Bij Mathilda blijven deze eigenschappen in eerste instantie uit. Ze durft niet groots te dromen en bouwt haar toekomst op rondom een man. Naarmate we verder komen in het verhaal, maakt Mathilda een prachtige groei door en ontwikkelt zij alsnog deze bewonderenswaardige eigenschappen, waarmee zij op eigen benen leert te staan.

Op basis van de achterflap lijkt de Tweede Wereldoorlog een grote rol te spelen in het verhaal, maar tot aan het derde deel komt deze gebeurtenis nauwelijks ter sprake en speelt het ook geen rol in het leven van Mathilda. Vanaf het derde deel, wanneer je toch al ruim tweederde van het verhaal erop hebt zitten, gaat de Tweede Wereldoorlog pas een prominente rol spelen. Vanaf dit moment komt er ook meer vaart in het verhaal en wordt het spannender. De familiebanden krijgen meer diepgang, de liefde gaat een rol spelen en vanaf dat moment wordt ook echt duidelijk wat voor vrouw Mathilda is geworden.

Ik hou van de schrijfstijl van Corina Bomann, maar voor mij kwam dit verhaal echt te traag op gang. De aanloop naar het derde deel waar alle betekenisvolle gebeurtenissen eindelijk aan bod komen, had naar mijn idee best wat vlotter gemogen. Gelukkig maakte het laatste deel van het verhaal veel goed en heb ik het boek alsnog met veel plezier kunnen uitlezen.