Eén woord: wauw

Ik was in eerste instantie een beetje huiverig om aan Zon te beginnen. Uit een groot deel van de recensies die ik gelezen had bleek het karakter van Electra een stuk minder in de smaak te vallen bij de lezers dan de andere zussen. Ook las ik veel kritiek over de verhaallijn en de afronding van het verhaal. Vooral dit laatste verbaasde mij, omdat dit deel beduidend dikker is dan de voorgaande vijf. Hoewel ik mij gedeeltelijk kon vinden in deze kritiekpunten, vond ik het verhaal op zich nog steeds betoverend. Lucinda Riley is een van mijn favoriete auteurs en ze wist mij ook in dit boek weer te fascineren met haar idyllische schrijfstijl.

Zon verschilt in veel opzichten van de eerdere delen in deze serie. Zo reisden de andere zussen af naar nieuwe plekken om hun herkomst te achterhalen, terwijl Electra al veel dichterbij is dan ze dacht. Ook speelt de liefde voor Electra een veel minder prominente rol en heeft zij natuurlijk verslavingen die een groot deel van haar verhaal in beslag nemen. Zoals we ook gewend zijn uit de andere delen lezen we in Zon naast het verhaal van Electra, ook nog het verhaal van een van haar voorouders; Cecily. Cecily neemt ons mee naar het prachtige Kenia, waar haar leven in paden wordt geleid die zij nooit voor ogen heeft gehad. Zelf vond ik Electra geen sympathiek personage, maar ik was wel dol op Cecily. Cecily is een sterke, warme personage wiens hele leven draaide om de zorg voor anderen en daarnaast was zij ook haar tijd ver vooruit. Naarmate het verhaal vordert, wordt het steeds duidelijker waarom Electra doet zoals ze doet en weet ik ook haar te omarmen.

Lucinda Riley heeft ook met Zon mijn hart weten te veroveren. Hoewel Electra niet mijn favoriete personage uit de serie was, is haar verhaal voor het geheel wel belangrijk. Het biedt nieuwe perspectieven en maakt met haar verhaal de cirkel mooi rond. Ook was het heerlijk om weer in de wereld van De zeven zussen te kunnen duiken. Op naar april 2021!