Niet bijzonder

In het rijk Gilgoras wonen twee volkeren, de Rilporianen die de goden van het Licht aanbidden, en de Mireces die de Rode Goden van het Bloed aanbidden. Duizend jaar geleden werden de Rode Goden verstoten, en het Mirecese volk vernederd. Corvus, de zelfbenoemde koning van de Mireces, schreeuwt om wraak. Dom Tempelzoon is een Wolf, lid van een kleine nederzetting die de grenzen van Rilpor bewaakt tegen invallen van de Mireces. Dom is vervloekt, want hij heeft een gave waarmee hij angstaanjagende visioenen van de toekomst ontvangt. Als de lijfeigene Rillirin aan de Mireces ontsnapt en ze in het dorp van de Wolven terechtkomt, voorziet Dom een verschrikkelijke oorlog tussen Rilpor en de Mireces. De verhoudingen worden nog complexer gemaakt doordat de Mireces overlopers in Rilpor hebben, waaronder prins Rivil, die de Mireces beloofd heeft te helpen met hun invasie om zijn vader, de koning, en zijn rechtschapen broer Janis uit de weg te ruimen. Het is nu aan Dom om de Rilporianen te overtuigen van zijn visioenen als ze een kans willen maken de invasie van de Mireces te overleven.

Op de kaft van het boek wordt een quote van Fantasywereld.nl aangehaald: “Een bruut en pikzwart fantasy-debuut vol duistere goden en gewelddadige strijders.” Daarmee is geen woord teveel gezegd; al na 5 pagina’s wordt er een buik van een geofferde vrouw opengereten, en als op ongeveer een derde van het boek de oorlog begint, is het één lange aaneenschakeling van bloederige gevechtsscènes. De Rode Goden leven nl. van bloed en mensenoffers en de auteur laat geen gelegenheid voorbij gaan dat duidelijk te maken; een citaat: “ .. hij hakte een man de hand af bij de pols, weerde een zwaard af, draaide zich weer om naar de bijlman, sloeg zijn kop in, hakte hem een oor af en beukte op zijn schouder …”. Ook vloeken à là “kutterdeshit kut kut” komen regelmatig voor. Ofwel, van dik hout zaagt men planken. Nu ben ik wel wat bloed en vloeken gewend, maar hier komt het vaak nogal gekunsteld over, alsof het geweld een doel op zich is.

Het boek is opgedeeld in vrij korte hoofdstukken, waarin steeds één karakter centraal staat. Het duurt even voordat je alle karakters op een rij hebt, maar dan helpt deze opbouw om een hoofdstuk snel te kunnen plaatsen. Helaas is de ontwikkeling van de karakters nogal matig. Bij een goed boek heb ik na een paar hoofdstukken meestal wel een beeld in mijn hoofd hoe de belangrijkste karakters eruit zien, hoe ze reageren etc. Dat gebeurt in De Ziener echter nauwelijks. Sterker nog, aan het einde van het boek heb ik geen idee of bijvoorbeeld Rillirin, een van de hoofdkarakters, nou 20, 30 of 40 jaar oud is; het zou allemaal kunnen. In de hoofdstukjes staan gedachten van de karakters schuin gedrukt, maar deze dragen op geen enkele wijze bij aan de beeldvorming over dat karakter; het nut hiervan ontgaat me dan ook volledig.

Het omgaan met goed en kwaad wordt nogal simplistisch voorgesteld. Als bijvoorbeeld een volledig legioen soldaten in de gaten krijgt dat hun commandant feitelijk een overloper is, bekeren ze zich ogenschijnlijk zonder enige moeite tot de tegenpartij; enige gewetenswroeging lijkt er niet te zijn.

Is het dan alleen kommer en kwel? Nee, zeker niet. Het verhaal is op zich eigenlijk niet eens zo slecht. Deze fantasy-wereld heeft geen dwergen, draken en tovenaars nodig om toch als fantasy geloofwaardig te zijn; het zou een beeld uit een Middeleeuwse samenleving kunnen zijn. De politieke intriges verrassen regelmatig, al zijn ook die wat simplistisch voorgesteld, en een aantal karakters heeft zeker potentie om te groeien. En, eerlijk is eerlijk, de schrijfster weet de spanning erin te houden. Zeker de laatste 100 pagina’s vlogen echt voorbij. Jammer dat dit voor mij niet opweegt tegen het gebrek aan samenhang en diepgang.