Mooi door de eenvoud, een genot om te lezen

De Vissershut is de debuutroman van Bjella. In Noorwegen is hij een bekende muzikant die zijn eigen nummers schijft en hier diverse prijzen mee gewonnen heeft. Eerder heeft hij al een dichtbundel geschreven.

Zeven herfstdagen brengen de 47-jarige onderwijsassistent Jon en zijn 79-jarige oom Ivar, zakenman en goede vioolspeler, met elkaar door. Ze vissen of zitten in de vissershut dat al een tijd bezit van de familie is samen met het Noorse bergmeer Storsenn. Ivar merkt dat hij ouder wordt en wil alles nalaten aan zijn neef, hij wil hem alles bijbrengen van de plek en het vissen.

Het is mooi eenvoudig geschreven, maar ook erg beeldend. Je ziet de twee in het bootje zitten en beleefd hoe ze samen de dag doorbrengen. De relatie verloopt niet altijd soepeltjes en vriendelijk en soms krijg je de neiging om je ermee te bemoeien, omdat je met ze meeleeft. Het verhaal is mooi door zijn eenvoud, maar ondertussen wordt er heel veel verteld.

Dat de vis in het meer een belangrijke rol speelt omschrijft de volgende zin:

"De vangst beïnvloedt hem. De hoeveelheid vis bepaalt wat voor mens hij is. Zijn humeur verandert met de kilo's in de teilen."

Ivar denkt dat het belangrijk is dat alles blijft zoals het is en daarom moet Jon alles opschrijven wat hij zegt. Ze hebben een bijzondere band.

Er is veel aandacht aan de vormgeving van het boek besteed. De verschillende kleuren schutbladen met visprint zijn erg mooi gekozen. De cover past prachtig bij het verhaal.

Een genot om te lezen en om even bij een bergmeer in Noorwegen te vertoeven.